IJspret aan de côte

Het is natuurlijk een beetje raar om te schaatsen in Zuid Frankrijk, maar we hebben dat gisteren gedaan. Althans de kids hebben het gedaan en dan wellicht nog wat specifieker: de meiden. Jacobine en Rogier zijn in hun kerstvakantie een weekje over en we vermaken ons prima. Zo hebben natuurlijk een heerlijke kerstfondue genuttigd, al vele spelletjes kaart gespeeld, gezellig wat DVD's gekeken en gisteren naar Draguignan!

Want daar is op het grote plein een kunstijsbaan neergezet en het leek ons leuk wat rondjes op het ijs te zwieren. Vooraf had een ieder een nogal grote mond over Fransen die helemaal niet kunnen schaatsen en die allemaal wel een stoeltje nodig zouden hebben, maar eenmaal op het ijs bleek dat nogal mee te vallen en klaagden met name onze heren over slecht materiaal. Luuk vond 't echt helemaal niets en Rogier reed volgens hem letterlijk op een scheve schaats.

De meiden daarentegen lieten zich niet kennen en gingen sierlijk in de rondte. Maartje had het helemaal naar haar zin. Na het schaatsen nog drie rondjes opblaas-glijbaan en een enorme suikerspin. Ze sprak over de gelukkigste dag van haar leven....

Foto's!

Eenmaal thuis nog een paar potjes jokeren, Carlo en Irene kijken en vervolgens naar 'huis' restaurant St Marc voor een alweer veel te overdadige maaltijd. Ik voel me al dagen tonnetje rond (dat ben ik natuurlijk ook) en alsof ik op ploffen sta. Hoog tijd voor goede voornemens, wat meer beweging, wat minder van van alles, maar eerst nog Oud en Nieuw. Dat vieren we in Nederland, waar we zijn uitgenodigd bij broer Maarten en schoonzus Annemarie. We verheugen ons er enorm op. Nu maar hopen dat Maart een beetje vuurwerk heeft ingeslagen, maar hem kennende zit dat wel snor!

Een laatste blogje in 2008, waarin ik natuurlijk iedereen de allerbeste wensen voor 2009 doe: geluk, liefde, wijsheid, gezondheid en nog veel meer goeds. Op naar een hele nieuwe rij blogjes in 2009!

De kachel moet branden ...

Er moet natuurlijk wel gewerkt worden en de kachel moet branden. Gelukkig hebben wij een werklustige zoon, die graag een handje helpt. We mochten van buurman Machiel een kruiwagentje 'lenen'. Meer foto's.

Vanavond is"le reveillon", waarbij de Fransen eerst naar de nachtmis gaan en zich vervolgens thuis helemaal volladen met overdadige hoeveelheden eten en drinken. Dat doen ze morgen overigens weer en dan met oud en nieuw nog eens dunnetjes over.

We doen wat voorzichtiger mee en hebben nu staan hakken en zagen om er vanavond wel een vuurtje bij te hebben en kunnen weer eventjes vooruit. Begin januari komt iemand 2 kuub brengen voor in ons nieuwe houthok, daar hoop ik toch de zomer mee te halen ....

Belastingdienst ...

Afgelopen maandag had ik een afspraak met de Franse belastingdienst. Nu zijn mijn ervaringen met hun Nederlandse ambtgenoten niet louter positief (om het maar heel voorzichtig te zeggen), maar het formulier dat ik vòòr 1 januari moest insturen was dermate ingewikkeld dat een bezoek mijnerzijds niet uit kon blijven.

'La déclaration provisoire pour la taxe professionnelle' was de aanleiding tot dit alles en enigzins gespannen belde ik op om een afspraak te maken. Dit bleek niet nodig ik kon me gewoon maandagochtend melden. Aldus geschiedde en de dame van de receptie liep met me mee door een lange gang met kleine kamertjes, aan het eind waarvan we moesten zijn. Eenmaal aangeschoven en m'n verhaal gedaan, begon de Franse ambtenaar me omstandig uit te leggen hoe dit vreselijke formulier in te vullen. Een heel aardige man, die ook echt op z'n Frans ruim zijn tijd nam en wel haast blij leek bezoek te krijgen.

Het ging slechts om één bedrag dat ook maar in één vakje ingevuld moest worden en natuurlijk een handtekening, kortom een werkje van niets dat in een paar secondes klaar is. Het mooiste moest nog komen: de daadwerkelijke tax werd pas in november 2009 opgelegd en zal het astronomische bedrag van € 261 bedragen.

Fluitend reed ik weer in het zonnetje naar huis ....

Een mooi rapport !

Het is kerstvakantie. Hè hè, het was een lange stretch, maar ze hebben het gehaald, Maartje en Luuk. Het eerste trimester, dat overigens 4 maanden duurde, was natuurlijk niet gemakkelijk. Daar heb ik ik op deze plaats veel en vaak over geblogd, met de spreekwoordelijke pieken en dalen.

Daatje en ik zijn vanzelfsprekend en als alle ouders zowieso al "beretrots" , maar bij het zien van hun eerste Franse rapporten zaten we daadwerkelijk te glimmen. Ik kan het dan ook niet nalaten de samenvattende tekstjes van de juffen hier weer te geven.

Over Luuk: " Résultats satisfaisant malgré le handicap de la langue. Élève intelligent qui a envie de réussir et qui fait des efforts. "

Over Maartje: " Des progrès significatifs aussi bien en expression qu'en en compréhension orale. Maartje a un niveau correct en mathématique. Le vocabulaire est de plus en plus fourni. C'est bien! Continue! "

Geen gek begin van de kerstvakantie. Jacobine en Rogier komen op 2e kerstdag, die hier overigens helemaal niet bestaat of wordt gevierd. Ook zij doen het prima, maar dat horen we straks natuurlijk uitgebreid en 'live' van henzelf. We verheugen ons er enorm op.

Lekker weertje !

Hoe vaak schrijf ik niet over het prachtige weer in de Provence. Nu we hebben gisteren windstoten tot 100 km per uur gehad en op z'n minst 100 mm regen. Je ziet af en toe op het journaal van die enge beelden van modderstromen, drijvende auto's, mensen gevlucht naar de eerste verdieping etc., het leek er hier echt op gisteren.

Gisteravond hebben buurman Machiel en ik in het pikkedonker en in de striemende regen nog in snel stromende riviertjes naar putjes staan zoeken die waren dicht geslibd. Op de plek van deze riviertjes loopt normaal de brede asfaltweg in en door ons 'parkje'.

Het bassin voor de opvang van overtollig regenwater liep zwaar over en de weg langs ons huis uit Aups was veranderd in een kolkend riviertje, waar inmiddels meer dan metersdiepe gaten en geulen zijn geslagen. Gisteravond probeerden nog wat brave zielen met de auto weg te komen, het resultaat zie je op de foto.

Nog meer foto's zie je hier: http://gallery.me.com/peterkastelein#100052 

Het echte werk van gisteravond hebben we natuurlijk niet kunnen fotograferen, maar het geeft al een aardig beeld.

Met de kinderen lopend naar school dus, want de weg is 2 kanten op helemaal afgesloten door diepe gaten, al dan niet gevuld met auto's. Ik hoop dat de vriezer is gevuld, want ook boodschappen doen is er niet bij. De elektriciteit heeft het gelukkig wel goed volgehouden. Af en toe een hele korte uitval, maar dat was het dan ook wel. De tuinen hebben hier en daar wel wat schade opgelopen, maar niets dat niet gerepareerd kan worden. Ik hoop maar dat er ook binnen niet al te veel schade is. Buurvrouw Monique (de echtgenote van Machiel, die samen het park beheren) is alle huizen nu aan het controleren. Machiel en ik zullen vanmiddag hier en daar wat extra palen ter versteviging van vooral de cipressen gaan zetten en vooral schoonmaken denk ik, want de anders zo keurige weg, lijkt inmiddels op een oud zandpad...

Wijn en olie ...

Gisteren ben ik met Machiel naar Brignoles gereden omdat de verf op was. Deze verf, het gaat om witte buitenbeits, zijn we op honderden planken aan het smeren, van het bouwpakket dat ons nieuwe 'schuurtje' moet worden. Een soort houthok/afdak met ingebouwde  kast voor tuingereedschap, die aan de zijkant tegen het huis aan komt te staan.

Het kwam wel heel goed uit dat de verf op was, want op weg terug zijn we 'even' langs de oude baas van Machiel in Carcès gereden: le Hameau des Vignerons de Carcès. Deze eeuwenoude wijn coöperatie in het mooie dorpje Carcès, zo'n 30 minuten rijden hiervandaan verzorgt voor de boeren van 720 hectare wijngebied het persen, rijpen, vinificeren, bottelen en verkopen van zo'n slordige 5 miljoen flessen op jaarbasis. 

Natuurlijk hebben we in de aanpalende prachtige winkel goed ingeslagen, maar Machiel heeft me daarna de caves laten zien waarin hij vlak na aankomst in Frankrijk een aantal maanden heeft geploeterd. Een machtig gezicht, grote persen, silo's, caves goed voor tientallen duizenden liters druivensap en een klein keukentje, ingericht als 'labo' voor de 'neus'.  Een echte wijn expert met goed ontwikkeld smaak- en reukorgaan en zo'n beetje de bepaler van het eindresultaat. Zijn neus wordt overigens ieder dag naarmate het uur vordert een stukje roder, wat een baan!

Een soort rijdende flessenfabriek was net aan het bottelen: dikke slang uit één van de caves naar de truck, pallets met lege flessen aan de andere kant en de wijn kwam gebotteld, geëtiketteerd en in doosjes van zes aan de achterkant uit de vrachtwagen rollen. Deze flessen zijn voor de eigen verkoop, veel van de wijn gaat voor een paar dubbeltjes per liter in tank-trucks naar bv de grote supers die het zelf laten bottelen. Let wel: we hebben het hier wel voor een steeds groter deel over echte AOC's. Appelation d'Origine contrôlée, mooie kwaliteitswijnen, die zoals in de hele Provence voor zo'n 90% uit rosé bestaan. Gelukkig wordt er ook zo'n 500.000 liter rood gemaakt en ergens in een hoekje van de coop lagen zelfs een twintigtal eikenhouten vaatjes, door Machiel de 'liefdesvaatjes' genoemd, hierin wordt het beste rood nog een tweetal jaren gelagerd, om het nog wat 'eik' mee te geven. Het spreekt voor zich dat we deze wijn uitgebreid hebben geproefd en we hebben maar wat doosjes achterin gegooid: heerlijk!

Sinds de coop een echte 'neus' in dienst heeft genomen, wordt er ook een primeur gemaakt: een hele jonge, beperkt houdbare, rode wijn die net als in de Beaujolais bijzonder fruitig smaakt en drinkt als limonade. Wel met een eigen karakter en we preferen hem boven zijn beroemde naamgenoot. Wel oppassen, want er zit gewoon 13% alcohol in. Mijn Daatje is er gek op en ze zal bij thuiskomst niet teleurgesteld zijn. Gelukkig is dat vanmiddag alweer.

We werden overigens zeer hartelijk ontvangen en mochten overal en op eigen houtje rondkijken. Ongelofelijk eigenlijk, want al die machines, overal dikke slangen, openstaande hele diepe caves, hoge trappen en zeer glibberige vloeren zijn toch niet zonder gevaar. Machiel moet wel een hele goede indruk hebben achtergelaten. 

Deze coop verzorgt ook het persen van de olijven uit de streek. In een op waterkracht aangedreven oliemolen en echt eeuwenoud, wordt nog steeds met één molen en twee persen alleen maar in een paar weken in december de jaaropbrengst olijven verwerkt. Ook hier mochten we even kijken. Het leek wel of we zo de geschiedenis instapten en wat een mazzel dat ze net nu aan het werk waren. Het mooiste is nog wel dat het geen toeristische trekpleister is, of folklore, maar gewoon het maken van een heerlijke olie op de ouderwetse manier.

Op zo'n middag besef ik me wederom hoe bevoorrecht we zijn in dit prachtige land te mogen wonen, zo ver weg van stress en kredietcrises, en zo dicht bij mens en natuur.

Hij staat !

Daatje en ik hebben maandag nog heerlijk buiten (!) geluncht. Dat is natuurlijk te gek op 8 december, maar het was echt heerlijk. Het eten, maar ook de temperatuur, op een terrasje uit de wind, maar volop in de zon, volgens ons bijna 20 graden, dus de jassen uit, zonnebril op, wijntje bestellen en genieten maar.

Nog geen drie dagen later komt het bakken uit de lucht en konden we vandaag niet eens naar buiten. De kinderen zijn als altijd op woensdag vrij, dus hebben we de kerstboom maar opgetuigd en de kamer voorzien van allerhande kerst-snuisterijen, best gezellig. 

Daatje is een paar daagjes naar Nederland, want haar mama wordt morgen 70 jaar oud en goede vriendin en ex-juf Frans van Maartje, Edith en 'schone' zuster Annemarie bereiken ook een hele mooie leeftijd deze week, maar ik geloof dat ik die beter niet kan noemen, dat kan soms gevoelig liggen!

Ondertussen speel ik natuurlijk full-time ouder en gaan de karbonaadjes zo op het vuur. Morgen zijn we gelukkig bij Monique en Magiel uitgenodigd, vrijdag is Daatje weer terug, ik ben aan het aftellen ....

Huiswerk maken ...

Daatje en ik maken tegenwoordig braaf ons huiswerk. Dat wil zeggen: het huiswerk van Luuk en Maartje en dat liegt er niet om. Nu was ik zelf nooit zo'n hele brave leerling, maar tegenwoordig geven we natuurlijk het goede voorbeeld. Mooi meegnomen is dat we er nog van alles van opsteken. Ik dacht dat ik al een aardig mondje Frans sprak, maar tijdens het helpen van Maartje, grijp ik nog maar al te vaak naar woordenboek of Bescherelle (handige reeks boekjes met alle vervoegingen, grammatica, enz.).

Het lijkt wel alsof het leren van het Frans door onze kleintjes in een stroomversnelling komt. Hun uitspraak is inmiddels al fenomenaal en zal nooit meer door ons worden geëvenaard. Hun woordenschat groeit met de dag en als we even niet kijken, staan de gewoon te keuvelen met vriendjes en vriendinnetjes. Irritant eigenlijk, die kleine betwetertjes, binnenkort zullen ze ons wel verbeteren of erger nog, gewoon uitlachen.

Nog even over dat huiswerk, dat is ook in kwantiteit niet mis. Het gaat bij ons natuurlijk wat langzamer, maar dan nog. We zijn er net echt drie uur onafgebroken mee bezig geweest. Gelukkig bleven ze er vandaag vrolijk bij. Gisteravond zijn we gezellig samen lekker uit eten geweest, ook al omdat ze de laatste tijd zo goed hun best doen, mooi excuus want mijn 'Rond Parisien aux truffes' was heerlijk.....

Geen Sint, maar Santa ...

Sinterklaas, wie kent hem niet? Sinterklaas, Sinterklaas, Sinterklaas en Zwarte Piet. Nou, iedereen hier! En dat is natuurlijk best lastig, want Maartje en Luuk worden zowat iedere seconde Nederlandse TV geconfronteerd met het waanzinnige aanbod van speelgoed in deze periode. Luuk vond het bovendien een paar weken geleden tijd geworden ons eens stevig te ondervragen over het echte bestaan van deze goedheiligman. Geloof het of niet; een paar scherpe vragen, een hele slimme controlevraag en Daatje en ik zaten aan tafel met onze mond vol tanden en niet veel andere opties dan de waarheid maar op te biechten. Luuk reageerde triomfantelijk, Maartje, zoals zo vele andere kinderen een beetje boos en teleurgesteld: "dat ik daar al die jaren ingetrapt ben..."

Met die overdaad aan consumentisme rond de feestdagen is het hier overigens niet veel anders gesteld, alleen natuurlijk geconcentreerd rond de kerstman. De winkels zijn al volledig in de kerststemming, het eten nog overdadiger dan normaal (daar schrijf ik binnenkort nog een uitgebreide blog over), speelgoed bij de grote supers pallet na pallet opgestapeld en de kerstversieringen van een 'kitscherigheid' dat het bijna weer mooi is. 

Ook de marketing gaat in Zuid Frankrijk net zo 'agressief' als elders: al meer dan een maand geleden stonden ze speelgoedgidsen - zo dik als telefoonboeken - bij de uitgang van de school uit te delen en vanaf dat moment konden de 'bestellijstjes' gemaakt. Nu zijn onze kinderen natuurlijk eind oktober jarig geweest en al schandalig verwend, dus wordt het steeds moeilijker nog iets te verzinnen dat geen onzin is en ze toch nog blij maakt. Gelukkig is mijn Daatje een ster in het verzinnen hiervan.

We hebben besloten ons maar aan de gebruiken van hier aan te passen, geen pakjesavond met ingevlogen Sinterklazen en zakken cadeautjes dus, maar onder de boom op eerste Kerstdag. Zo ontstaat er iets meer ruimte tussen de verjaardagen en de volgende verwenpartij en  loopt het bovendien wat meer synchroon met  klasgenootjes en vriendjes.

Ook heb ik Luuk geprobeerd uit le leggen dat de Kerstman natuurlijk wel echt bestaat, maar ik geloof niet dat hij erg van mijn verhaal onder de indruk was ...

Opschepper ...

Was ik in mijn laatste blog nog aan het opscheppen over het prachtige weer en de mooie slierten nevel in 'onze' heuvels, de afgelopen dagen hingen er ook slierten nevel, maar van een heel andere orde. Het betrof erg lage bewolking, die bovendien voor veel regen heeft gezorgd. Gelukkig waren we met onze tuinwerkzaamheden al ver gevorderd en kunnen we die in het weekend, wanneer het weer wat droger is, wel afmaken.

De kids hebben er weer een volle week school opzitten en dat is wel te merken, want wat zijn ze dan moe. Gelukkig niet meer zo ongelukkig en steeds vaker met leuke verhalen over school. Het is echt ongelofelijk wat ze allemaal in die kleine koppies stampen en hoe mooi het Frans er al uitkomt. Maartje heeft zondagmiddag alweer een partijtje en Luuk is bijna klaar met het uit zijn hoofd leren van een lang en moeilijk lied: 'le pouvoir des fleurs'. Hieronder zie je een uivoering door 'les enfoirés'

Le pouvoir des fleurs - les enfoirés
envoyé par slr-depalmas

Deze Enfoirés vormen een gelegenheidsensemble van vele beroemde Franse artiesten die jaarlijks voor het goede doel een concert geven en een CD uitbrengen. Geinspireerd door Coluche worden de opbrengsten gebruikt voor armoedebestrijding in Frankrijk, via de 'restos du coeur' worden maaltijden verstrekt aan daklozen.

Dit lied van Laurent Voulzy uit 1992 had zo uit de 60-er jaren kunnen komen, maar blijft natuurlijk altijd actueel. Wel bijzonder dat 5- en 6 jarigen dit van hun juf uit 't blote hoofd moeten leren en bovendien voor de hele klas voordragen. Nog 'bijzonderder' is dat mijn mannetje dit ook al kan, knap hè? :

Je m'souviens on avait des projets pour la terre
pour les hommes comme la nature
faire tomber les barrières, les murs,
les vieux parapets d'Arthur
fallait voir
imagine notre espoir
on laissait nos cœurs
au pouvoir des fleurs
jasmin, lilas,
c'étaient nos divisions nos soldats
pour changer tout ça

changer le monde
changer les choses avec des bouquets de roses
changer les femmes
changer les hommes
avec des géraniums

je m'souviens, on avait des chansons, des paroles
comme des pétales et des corolles
qu'écoutait en rêvant
la petite fille au tourne-disque folle
le parfum
imagine le parfum
l'Eden, le jardin,
c'était pour demain,
mais demain c'est pareil,
le même désir veille
là tout au fond des cœurs
tout changer en douceur

changer les âmes
changer les cœurs avec des bouquets de fleurs
la guerre au vent
l'amour devant
grâce à des fleurs des champs

ah! sur la terre
il y a des choses à faire
pour les enfants, les gens, les éléphants
ah! tant de choses à faire
moi pour
te donner du cœur
je t'envoie des fleurs

tu verras qu'on aura des foulards, des chemises
et que voici les couleurs vives
et que même si l'amour est parti
ce n'est que partie remise
pour les couleurs, les accords, les parfums
changer le vieux monde
pour faire un jardin
tu verras
tu verras
le pouvoir des fleurs
y a une idée pop dans mon air

Tijd voor tuin.

Het weer is hier inmiddels weer als vanouds, met een kleine aantekening: het wordt 's nachts lekker koud en zelfs een paar graden onder nul. We zijn weer druk aan de gang gegaan met de tuin en de laatste border die nog onder handen genomen moest worden. Zo vroeg in de ochtend is het echter nog wel erg koud, dus zit ik lekker binnen even dit blogje te typen. Buiten is het  kraakhelder en zo in de vroege morgen, verbaas ik me nog iedere keer over het prachtige uitzicht dat we hier hebben. Met wat nevel die in lange slierten tussen de heuvels blijft liggen, de opkomende zon en de strakblauwe hemel, lijkt het steeds opnieuw net niet echt...

We hebben nog 6 mooie olijfboompjes aangeschaft om wat meer privacy te creëren tussen onze terrassen en die van de buren, alleen het graven van de bijbehorende gaten is een enorme klus. De grond zit vol met keien en is bovendien keihard, dus met pikhouweel en schop en veel geduld en kracht, gaan ze er één voor één in. Dat geldt ook voor de grote hoeveelheid bloembollen die we uit Nederland hebben gekregen. Eerst hebben we alle bakken gevuld, maar we hebben er nog zo'n duizend over, die gaan dan maar de borders in. Dat zal in het voorjaar vast heel leuk staan en veel Fransen zullen er van opkijken.

Het is woensdag en dan zijn de kindjes vrij, dus die zitten nu gezellig op de bank een broodje te eten en tv te kijken, Daatje smeert wat broodjes en perst een sinaasappeltje. Het leven is goed.

Zware windstoten

Vertrok ik gisteren uit een zeer winderig Nederland, hier kunnen we er ook wat van. In de hele Var waait een zeer harde Mistral en de wind bereikt in gusts snelheden tot 120 km per uur. We hebben eerlijk gezegd niet zo veel geslapen vannacht, want het giert en loeit en kraakt enorm in en om het huis. Het gaat zo licht worden en ik ben reuze benieuwd of tuinen en daken niet al te veel schade hebben opgelopen.

Mijn terugreis heeft gisteren uiteindelijk voor 5 uur vertraging gezorgd. Na een busreis naar Eindhoven weer helemaal opnieuw inchecken en door security, waarna in het vliegtuig bleek dat we één passagier tekort kwamen. Onduidelijk was of die wel bagage in het ruim had, dus toen kon er nog niet gevlogen worden. De troepen werden wat onrustig na lang wachten op Rotterdam, een lange busrit naar Eindhoven, een hele lange rij voor securitycheck en toen nog een drie kwartier in het vliegtuig wachten op het onderzoek van ontbrekende passagier.  Toen we eindelijk gingen was er ook goed nieuws, want de harde wind stond in de rug en de vlucht naar Nice werd binnen 1 uur 20 afgerond!

In ieder geval is het duidelijk dat de herfst is begonnen en we vragen ons af wat de winter in Aups voor ons in petto heeft.

Wat een week ...

Ik zit inmiddels weer in de vertrekhal van Rotterdam Airport te wachten op mijn vlucht terug naar Nice. Buiten waait het tussen de 35 en 45 knopen, windje 8+ zeg maar. Ik heb deze week echt enorm genoten van het vliegen. Dinsdag was het echt te slecht en waren op Rotterdam de vlucht-begeleidingssystemen uit de lucht, dus toen maar veilig in de simulator, maar de rest van de dagen heerlijk gevlogen op een Cessna, een Piper twin en de prachtige Piper Malibu Jetprop.

Het weer was de hele week slecht en dat kwam juist goed uit, want ik wilde de vaardigheden graag weer even aanscherpen. Daarnaast was het reuze gezellig met de grote kids allereerst, en natuurlijk met vele goede vrienden. 

Nu weer lekker naar huis en geliefden, die ik natuurlijk ook enorm heb gemist. Ik hoop maar dat het slechte weer van nu geen roet in het eten gooit en dat Transavia zo voor komt 'rijden', zojuist kwam het eerste vertragingsbericht al binnen: 30 minuten, we zien wel.

Een kwartier later: Het toestel dat ons zou ophalen wilde niet landen op Rotterdam door de harde crosswind. De kist is uitgeweken naar Eindhoven, waar het iets minder hard waait en nog veel belangrijker de baan beter 'in de wind' ligt. Dus het busje komt zo om ons op te halen en naar Eindhoven de brengen. Het zal wel een latertje worden.....

Een paar daagjes Nederland.

Ik ben een paar daagjes in Nederland en heb Aups achtergelaten in een stralende zon. Ik ben hier om te vliegen en vooral om de twin- en ifr-vaardigheden bij te houden. Ifr wil zeggen vliegen op basis van instrumenten en niet op zicht buiten. M.a.w. vliegen in het donker, in slecht weer etc. Nu, ik wordt op mijn wenken bediend, het is koud, nat, waaiereg met hele lage bewolking en het zicht is slecht.

Zo alleen op m'n hotelkamertje midden in het centrum van Rotterdam, zit ik toch een beetje weemoedig aan het mooi zuiden te denken, waar we afgelopen week nog meerdere malen buiten hebben geluncht. Maar niet zeuren en lekker gaan vliegen.

Ondertussen gaat het in Frankrijk goed met de kinders. Het Frans komt er steeds makkelijker uit en alhoewel ze zelf nog vinden dat het allemaal heel erg moeilijk is, krijgen we van de juffen hele positieve feed-back. Na ons bezoek aan Nederland, hebben we de Franse draad allemaal weer opgepakt en dat ging zonder al te veel strubbelingen.

Zelf zit ik deze week dus in Nederland en ga ik vanavond heerlijk met de grote kids eten en heb ik naast het vliegen nog een hele reeks afspraken, dus hoef ik me niet te vervelen. Eén klein minpuntje moet me wel van 't hart: Avis heeft op Rotterdam Airport geen auto voor me klaargezet, de balie was ook gewoon onbemand, schandalig slechte service! Er was gelukkig wel een heel aardig meisje van Sixt rent a car aanwezig, die wat minder gelukkig nog 1 Fiat Doblo had staan...

Ik rij hier dus rond in een Italiaanse versie van de Renault Berlingo, die er echt als bestelautootje uitziet. Als het nu mooi weer was geweest, had ik nog een hele grote zonnbril op kunnen zetten. Ben benieuwd wat Jacobine van het vervoer vindt vanavond..... 

Website klaar!

Wat een bevalling! Ik heb de laatste weken heel veel tijd gestopt in de  site van Var-iable. Dat heeft zo lang geduurd, omdat ik natuurlijk geen professionele ontwikkelaar ben en er best wel een paar uitdagingen in zaten. Zo willen we graag Franse, Duitse, Engelse en Nederlandse klanten. Een 4-talige website dus, maar aangezien we ook willen bemiddelen bij verhuur en ik niet voor ieder huis lange lappen tekst wil vertalen, moest er visueel veel worden gedaan. Veel iconen ontwikkelen, goed nadenken over de formats etc. Je blijft bezig en op een goed moment, nu dus, heb ik maar besloten te publiceren, want je bent nooit klaar.

http://www.var-iable.fr

Nu begint het proces van feed-back verwerken, optimaliseren (de site is veel te groot en te zwaar, dus langzaam) en de foutjes eruit halen, want die zitten er ongetwijfeld in. Daarom aan een ieder die zin heeft te kijken en iets vindt... ik hoor echt heel graag wat je er van vindt, wat er anders/beter kan, de fouten in de tekst enz. Ik ben uiteraard begonnen de teksten in het Nederlands te maken, die heb ik zelf in het Frans en Engels vertaald en aan de Duitse versie wordt, naar ik hoop, nu gewerkt door iemand die dat veel beter kan dan ik. Voor het Engels heb ik ook nog de hulp ingeroepen van mijn lieve schoonzuster en ook die versie wacht dus nog op behoorlijk wat verbeteringen. De Franse teksten heb ik nagekeken met Alissa, de dochter van onze buren, die hier inmiddels al 5 jaar woont en op school prachtige cijfers voor haar talen scoort. Gelukkig haalde ze er niet al te veel uit...

Wanneer ik iets meer tevreden ben dan nu, zal ik ook de marketing en zoekmachines inschakelen en kunnen we foldertjes laten maken en de echte commerciële activiteiten opstarten. Van wat aardige buren mogen we hun huis al in de verhuursectie van de site laten zien om al vast wat content te hebben, later zal het zich vast en zeker uitbreiden met meer huur en wellicht ook verkoop.

Ondertussen leggen we nuttige contacten en hopen we binnenkort de eerste klanten 'op te mogen tekenen'.

Van de week blog ik nogmaals, dan meer over gezin en wonen...

Natuurgeweld!

Het heeft hier gisteravond en vannacht enorm geregend, maar liefst 121 mm, met heel veel donder en bliksem, de bijbehorende windstoten en regelmatig stroomuitval en in onze slaapkamer af en toe zelfs een soort mini-bliksemtjes, best eng en ik weet nog steeds niet wat dat nu is geweest. Er zijn aardig wat stoppen doorgeslagen, maar bij inschakeling doet alles het weer. Misschien hebben we wel vlakbij of in het huis een inslag gehad, zo klonk het wel in ieder geval.

Vanochtend natuurlijk snel een controle-rondje om de schade op te nemen en gelukkig valt het erg mee in en om het huis veel rommel, maar geen ernstige zaken. 'Onze' weg daarentegen is behoorlijk beschadigd en aan beide kanten is de weg afgesloten door diepe en brede gaten in het toch al zo rommelige asfalt. Even wachten dus op de heren van de publieke werken, want voorlopig kunnen we alleen wandelend het dorp bereiken.

Wel grappig dat je het diepe zuiden van Frankrijk altijd maar met mooi weer associeert, gisteren en vandaag een heel ander beeld en de verwachting voor vanavond en morgen zijn nog niet al te best. Vrijdag gelukkig weer 20 graden en een zonnetje in de lokale voorspelling.

Nederland ...

Meer dan 3000 kilometer in nog geen 5 dagen, een hele trip. Je moet er natuurlijk wel wat voor over hebben, maar dan kan je ook heel wat bezoekjes afleggen. Zo hebben we ouders, grootouders, broers, zussen, schoonzussen en goede vrienden bezocht. Natuurlijk weer in een veel te krap programma, zodat we nergens konden blijven plakken, en volgens een heel strak schema. Het leek wel verkiezingscampagne in Amerika...

En dan te bedenken dat we nog veel te weinig tijd hadden om echt iedereen die we graag hadden willen zien, ook daadwerkelijk te bezoeken. Het paste gewoon niet allemaal in het schema. Nu ja, dat moet dan maar een volgende keer. 

Ik had eerlijk gezegd wel mijn bedenkingen voor dit tripje. Bang wellicht voor reacties van Daatje en de kids en natuurlijk mijzelve, maar het viel me reuze mee. Geen extreme gevoelens van heimwee of andere triestigheid, maar overal een zeer warme en hartelijke ontvangst en nu ook weer blij lekker thuis te zijn. Hier is overigens de herfst ook begonnen, wind en regen en een stuk koeler, dus een gezellig houtvuurtje, glaasje wijn, lekker toastje, leuk filmpje en het laptopje voor dit blogje. Niks mis mee, weer lekker thuis.

Oma Sonja ...

Mijn moeder is een paar daagjes op visite geweest. Het moet gezegd: het was reuze gezellig en de kinderen vonden het ook super. Ze kwam 's middags aan op Nice en eenmaal thuis was het tijd voor de maaltijd; een heerlijke raclette met diverse variaties aan kaas...heerlijk! De volgende ochtend hebben we samen de zaterdag-markt van Aups gezien, waar mijn moeder werkelijk ieder kraampje heeft uitgeplozen, vervolgens nog net tijd voor een ritje in de omgeving en 's middags een gezellig partijtje voor de verjaardagen van Maartje en Luuk en ter afsluiting van deze dag een dinertje bij ons lokale restaurant St Marc.

De volgende dag zijn we eerst naar het pompoenen-festival in Villecroze gegaan. Op het marktplein waren allerlei stalletjes met lekkernijen, spelletjes voor groot en klein, een springkussen, kinderschmink en natuurlijk heel veel pompoenen. Een beetje oubollig, maar eigenlijk enorm leuk. Daarna zijn we doorgereden naar Chateau de Berne, een prachtig wijndomijn, waar je heerlijk buiten kunt lunchen. Daarna uitbuiken, een lichte maaltijd en weer een dag voorbij. 

De laatste ochtend is besteed aan winkelen bij de Intermarche, waar fors is ingeslagen aan allerhande rare etenswaren, die wij deze week met de auto naar Nederland mee zullen nemen en toen was het helaas al weer tijd voor haar terugreis. Zaterdag zien we elkaar echter weer, nu snel de reis van morgen voorbereiden; 4 dagen reizen om uiteindelijk 3 dagen in Nederland te zijn, een beetje uit proportie, maar we gaan toch graag voor een heerlijk weerzien met familie en vrienden.

Er zijn er 2 jarig, Hoera!

Gister Luuk en vandaag Maartje, inmiddels dus 6 en 9 jaar mijn kanjers. We hebben ze natuurlijk verwend met (te) veel cadeautjes en (te) veel taart met kinderchampagne, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Ze zijn vrolijk en opgewonden, door de verjaardag uiteraard, maar ook omdat Oma Sonja vanmiddag aankomt en omdat morgen de Franse Herfstvakantie begint, les vacances de la Toussaint (Allerheiligen).

We gaan dan een paar dagen naar Nederland en dat is natuurlijk na inmiddels bijna 4 maanden Frankrijk een reuze 'memory lane'. Ik hoop maar dat het allemaal goed gaat en dat de heimwee er niet opeens inspringt, want het gaat naar ons gevoel al weer wat beter met onze kleintjes in hun nieuwe land. Maartje begint al een aardig mondje Frans te spreken (vooral als ze denkt dat wij niet in de buurt zijn) krijgt zo links en rechts op school en op dans vriendinnetjes en kwam zowaar gister uit school met de tekst: "ik heb toch zo'n leuke dag gehad..." Voor Luuk is het Frans nog wat moeilijker, alhoewel ook hij enorme vorderingen maakt en z'n juf onder de indruk is. Met voetballen gaat het prima, hij is voor geen enkele bal bang en schopt en kopt als een pro en lekker fanatiek, zonder hierin al te erg door te schieten.

Kortom: ik denk dat we een beetje beginnen te aarden. Ik heb heel veel tijd besteed aan de website van Var-iable, die binnenkort life gaat, maar dat zal wel na de vakantie in Nederland worden. Dan kunnen we ook foldertjes e.d. laten drukken en kan het commerciële werk gaan beginnen. Reuze spannend, maar eerst volgende week een weerzien met veel geliefden en vrienden. We verheugen ons allemaal erg erop!

Peter

Marineland

Gisteren zijn we naar Marineland in Antibes geweest. Op een dik uur rijden, dat wel, maar het was geweldig, een soort Dolfinarium en dierentuin door elkaar, wel een paar keer groter, met diverse aparte openlucht-theaters voor shows met Zeeleeuwen, Dolfijnen en als toppers de Orka's! Wat een prachtige beesten zijn dat! Ondanks hun enorme omvang schieten ze pijlsnel en sierlijk door het water, maar als daar eenmaal uitspringen en weer erin vallen, Wow wat een geweld!

Maar ook de dolfijnenshow was een waar spektakel, met trainers in oude kostuums van Louis XIV en dolfijnen die mooie capriolen uithalen. De kinderen zaten ademloos te kijken. Daarnaast waren er natuurlijk veel aquaria met tropische vissen zoals natuurlijk Piranha's, met enorm grote schildpadden, maar als absoluut hoogtepunt een heel groot bassin, waar je in een soort glazen buis onderdoor kon lopen. (Hebben ze ook in Blijdorp, erg mooi) Dit bassin zat vol met haaien van flinke omvang, inclusief grote bekken, met rijenvol tanden, die echt op een centimeter afstand "over je heen" kwamen zwemmen. Indrukwekkend, voor Maartje zelfs een beetje te...

Een hele fijne dag dus, voor jong en oud en mocht je ooit in de buurt zijn: een aanrader!

Thuiskappertje ...

Ja ik weet het. Jullie zullen het moeilijk kunnen geloven, maar de kappers hier zijn niet zo top en aangezien ik weer vaak op de motor zit met een helm op, was het echt hoog tijd voor een korte bros.  Dat liet Daatje zich niet twee keer zeggen en voor dat ik het wist was er een heusche tondeuse aangeschaft.

De rest laat zich raden, hij werd al ras op 10mm gezet en voor de contouren zelfs op 7 en ik kon maar het beste zo stil mogelijk blijven zitten.

Ondertussen is het weer hier nog schitterend. Gisteren reden we met zo'n 27º weg uit Toulon, onder een strakke zon, met een klein windje. Vandaag waait het iets harder, maar het is nog steeds erg lekker. 

De kindjes verheugen zich enorm op hun verjaardagen en de komst van Oma Sonja en op de week Nederland die daar op volgt. Ik ben reuze benieuwd wat we daar me z'n allen van gaan vinden. Ondertussen gaan zondag nog naar Marineland in Antibes, orka's kijken als beloning voor de kids die deze week erg hun best op school hebben gedaan...

Aix en Provence en Grasse..

Wat hebben deze twee mooie plaatsen met elkaar gemeen? Ik ben er gister en vandaag geweest. Jullie zullen wel moe worden van mijn niet aflatende lofzang op dit mooie land. Ook deze blog staat weer in dat teken. Gister met Daatje naar Aix en Provence, waar zij al eerder was met vriendinnen om te shoppen, maar ik nog niet. 

Wat een prachtige stad, mooie kleine straatjes, prachtige oude gebouwen een schitterende avenue in het stadshart, de Cours Mirabeau en veel winkels, winkeltjes, bistro's (Aix is een echte studenten-stad) en resto's (de Fransen korten heel graag af). Kortom een stad om nog vaak te bezoeken. We zijn iets langer dan een uur onderweg, dus de afstand valt nog wel mee. Wat opviel was het grote contrast met Aups, een echt plattelands dorp in al z'n eenvoud. Allebei hebben ze zo hun charme's.

Vandaag met buurman Machiel op de motor naar een dorpje vlak onder Grasse om wat weg te brengen en via de Route Napoleon terug richting Castellane, de Mont Lachens (1600 meter, een vertrekplek voor hanggliders en vergezichten tot aan Corsica bij helder weer) opgereden en weer af, vervolgens richting Comps, Chateaudouble, TourTour weer terug naar Aups. een dikke 220 kilometer, waarvan je je werkelijk bijna elke meter in een natuurfilm waant. 

Prachtige vergezichten, bossen in het schitterende geel en rood van de herfst en ga zo maar door. Voor de motorrijder een waar walhalla. Moest ik in Nederland een behoorlijk stuk rijden om een lekker bochtig weggetje te vinden, hier ben je zeker een halfuur lekker door bochten aan het scheuren voordat je eindelijk bij een recht stukje weg bent....

Een eigengemaakt crêpje ..

Vandaag zijn Daatje en ik een dagje naar Toulon geweest. De motor moest voor een eerste beurt naar de garage terug en daar kon ik niet op blijven wachten, dus hebben we het maar gecombineerd met een dagje shoppen in Toulon.

Daar zijn we bij de bakker geweest. Althans een hele grote elektronica-zaak, een soort mediamarkt, de hier Boulanger heet. En daar hadden ze toch een leuke dingen, waaronder een eigen crêpe-bak-machine, c.q. plaat. Ik kon 'm niet laten staan, dus snel ook nog crêpe-deeg gekocht en thuis aan de gang. Het moet gezegd: ze waren lekker en net zo als in de crêperie. Zoete voor de kids en Daatje en ik met jambon et gruyère..

Luuk wilde vanochtend niet naar school. Ook in zijn klas zijn ze met poëzie begonnen en moeten ze allemaal iedere dag een stukje voor de klas voordragen. Het arme mannetje zag hier enorm tegenop en denkt steeds dat ze hem uitlachen. De juf zei echter onverbiddelijk dat ook Luuk vandaag weer voor de klas moest, maar dat ze het goed zou begeleiden. Bovendien zei ze dat hij nergens voor hoeft te vrezen, want hij doet 't beter dan sommige franse kinderen! Knap hè.

Inderdaad kwam hij helemaal vrolijk uit school: hij had zelf maar z'n vinger opgestoken om aan de beurt te komen (had ie 't maar gehad) en juf en klas hebben voor hem geklapt! We denken dat hij er nu wel doorheen is. Althans dat hopen we maar...

Hier is het gedicht:

Le loup vexé

Un loup sous la pluie,

Sous la pluie qui mouille,

Loup sans parapluie,

Pouvre loup gribouille.

Est-ce qu'un loup nage?

Entre chien et loup,

Sous l'averse en rage,

un hurluberloup?

Le loup est vexé,

Parce qu'on prétend

que par mauvais temps

un loup sous la pluie

sent le chien mouillé.

(Claude Roy)

Dagje Nederland ...

Gisteren en vandaag ben ik in Nederland op familiebezoek. De weergoden werkten niet erg mee, want ik kwam aan in wind en regen, maar het weerzien met de familie was super. In de eerste plaats natuurlijk mijn grote kids, die ik alweer een veel te lange tijd niet had gezien, heerlijk! Ook mijn broers en schoonzus, hun kinderen, mijn moeder en mijn twee tantes waren van de partij. Niet zo gek want mijn Tante Margo werd 75 jaar!

Zij woont in Doorn heeft een bezoek georganiseerd aan Huize Doorn, Waar Keizer Wilhelm na WOI woonde in ballingschap tot aan zijn dood in 1943. Reuze interessant en ook veel gelachen. Mijn oudste zoon Rogier ontwikkelt zich als een ware komiek en hield de gemoederen bezig en vrolijk.

Daarna bij tante thuis lekker aan de borrel haar verjaardag vieren. De kinderen hebben allemaal een gedicht voorgedragen (leuk idee van mijn moeder) en ik had de twee kleintjes op video meegenomen. Best emotioneel, maar toch erg leuk.

Vanochtend wat zakelijke afspraken, vanmiddag met Nico hier een vluchtje en dan snel weer terug naar huis. Want zo voelt het zeker inmiddels. Gisteren ook nog even langs ons oude huis in Heemstede gereden, maar het deed me niet zo veel. De nieuwe bewoners zijn volgens mij nog niet verhuisd, dus het stond er wat eenzaam bij, zelfs wat somber in de niet aflatende regen. Gelukkig vlieg ik straks weer naar de zon en mijn andere geliefden.  Begin November komen we we dan allemaal naar Nederland. Het is in Frankrijk dan Herfstvakantie (La Toussaint) en we maken van de gelegenheid gebruik om een kleine "Tour de Hollande" te maken.

Huis van boven ...

Vanmiddag heb ik met Nico een leuk vluchtje vanaf het veld van Cuers gemaakt. Dit veld ligt op zo'n 50 minuten rijden van Aups en is in principe miltair, maar huisvest de Aeroclub du Var. Een grote actieve vliegclub met zo'n 400 leden en 6 Robin vliegtuigen. Het is wel allemaal VFR wat de klok slaat, dus geen apparatuur op veld of in vliegtuig om met slecht weer of in donker te kunnen vliegen. Ook 2-motorig is hier geen optie., maar gewoon lekker met mooi weer, geen enkel probleem.

Voor die dingen zal ik dus toch regelmatig in Nederland moeten zijn, althans, wanneer ik deze brevetten geldig wil houden. Nu is het natuurlijk altijd leuk mijn Nederlandse vliegvrienden weer op te zoeken, dus ik denk dat dit wel gaat lukken.

Ze spreken hier overigens geen woord Engels, dus alle communicatie met de toren- , area-controller en/of andere vliegtuigen gaat in het Frans. Deze terminologie beheers ik nog niet volledig, maar dat zal vast en zeker wel komen. De Fransen hebben hier overigens wel een groot probleem want binnenkort moeten alle houders van JAA-brevetten (soort Europese FAA) een test Engels afleggen, willen ze hun brevet behouden...

Ondertussen ben ik maar lid geworden en hebben Nico en ik een lekker entrecootje "op de club" genuttigd. Natuurlijk hebben we ook even lekker gevlogen en een rondje boven het huis om de streek ook eens van boven te zien. Dat bleek ook de moeite waard.

Druk, druk, druk...

We hebben het hier reuze druk. Terwijl we gisteren bezoek kregen van Nicole en William, moest Daatje tussen de bedrijven door nog even bloed geven. Dat wordt hier om de 8 weken gedaan en ze komen met een busje naar het cultureel centrum (multifunktioneel gebouwtje met podium) in het dorp, zodat je niet naar een ziekenhuis moet. Ik had geen legitimatie bij me, dus kan pas volgende keer, maar Daatje wel en met haar O negatief waren ze erg blij!

Ondertussen komt vandaag Nico gezellig een paar daagjes logeren en gaan we samen ons audio-video project afmaken. Nico heeft daar echt heel veel verstand van en we moeten hier aardig wat aan elkaar knopen en ik heb ook niet zo'n zin in 6 afstandsbedieningen. Ik hoop dat we een heel eind komen.

Ondertussen heb ik een spierpijn, zoals in die nog nooit heb gehad. Ik denk dat de angst van eergister daar wel wat mee te maken heeft ....

Gemarteld in de Verdon ...

Gisteren ben ik met vier mannen een "stukje" gaan wandelen in de Verdon,  Deze wandeling voerde ons de Gorges du Verdon in over het Sentier Martel, het martel-pad. Dit pad heet zo, omdat de heer Martel ergens vroeg in de vorige eeuw dit paadje in - en weer uit de Gorges heeft gevonden, maar de andere associatie klopt ook! 

De Gorges (kloof) is door het riviertje de Verdon op deze plek een paar honderd meter diep uitgesleten en je bent echt in de natuur, tussen berggeiten en gieren, langs diepe afgronden over heel smalle paadjes, open trappetjes met een touw om je aan vast te houden en aan de andere kant een gapende diepte. Niet zo geschikt dus voor iemand met hoogtevrees. Laat ik daar nu net behoorlijk last van hebben...

Op sommige momenten was de tocht van gister dus echt een martelgang voor me en heb ik ware doodsangsten uitgestaan aan de andere kant heb ik natuurlijk m'n grenzen verlegd, prachtige plekken gezien en weer enorm aardige mensen ontmoet die me tijdens de tocht erg hebben bijgestaan.

Ook lichamelijk was het niet niks; uiteindelijk zijn we 5 uur aan het lopen, klimmen, klauteren en afdalen geweest en voel ik vanochtend spierpijn op plekken, waarvan ik niet wist dat daar spieren zaten. Al met al een prachtige ervaring, maar wel even bijkomen....

Kleine update...

Hier is het even rust tussen alle bezoeken, dus snel even van de gelegenheid gebruik gemaakt de site een kleine update te geven en een begin te maken met de site van var-iable, onze nieuwe activiteit. De lavendel is hier inmiddels uitgebloeid, dus op verzoek van Daatje heb ik maar een herfstig blaadje op de homepage gezet en een nieuw fotootje van de kids.

Over Da gesproken, die is helemaal vrolijk, want haar wagentje is eindelijk gearriveerd! En het moet gezegd: het is een tof karretje en we hebben al heerlijk open gereden. Ik mag zelf ook weer genieten van een tweewieler, dus het rollend materieel van de familie Kastelein te Aups is weer dik in orde!

Zometeen de kinderen nog wat helpen met hun huiswerk en daarna een lekker toertje door dit prachtige land, waar de eerste tekenen van de herfst langzaam zichtbaar worden. Wat minder bloemen, enkele bomen die al wat blad laten vallen, overigens ook door de droogte van afgelopen maanden. Alhoewel gisteravond een heerlijke bui behoorlijk wat mm water op ons tuintje heeft gestort. De wijn is hier grotendeels geoogst en op de olijfbomen beginnen de olijven zichtbaar te worden. Deze worden voornamelijk rond de jaarwisseling geplukt.

Ook de jacht is weer begonnen. We horen niet zo zeer veel geschiet, maar zien des te meer mannen in gevechtstenue, met grote geweren en patroongordels aan de bar stoere verhalen vertellen. De trofeeën  blijven zeker in de auto liggen, want daar zie je nog weinig van ...

Even pauze ...

Gisteravond heeft Da haar ouders weer naar het vliegveld gebracht. Ze vonden het hier prachtig en hebben gezellig 3 dagen 2 huizen verderop gelogeerd. De kinderen konden zo vaak aanwippen en zij een goede indruk krijgen van ons leven hier.

De vliegreis was heel rustig verlopen en een hele ervaring voor deze twee "oudjes" die nog nooit hadden gevlogen. Dapper hoor. Ondertussen verwachten wij volgende week nog bezoek van Nicole en William, zeer goede vliegvrienden en binnenkort huisbaas van onze "pied à terre" in Nederland en van Nico met wie ik ga proberen lokaal wat vluchtjes te maken.

Even adempauze tussen al het bezoek dus. Begrijp me niet verkeerd, het is allemaal enorm gezellig en we zouden het absoluut niet willen missen, maar van het gewone leven hier is nog niet zo veel gekomen. Ik denk dat met het wisselen van de seizoenen, het wel een stuk rustiger zal worden. Alhoewel ik zelf begin volgende maand 2 daagjes in Nederland ben en we gevieren in de Franse herfstvakantie een weekje naar het Noorden zullen afreizen.  Dus die rust laat nog even op zich wachten .....

Alleen ...

De afgelopen dagen waren mijn broer Maarten en zijn echtgenote Annemarie hier te gast en het was reuze gezellig. Ondanks een wat minder weertype en een dag harde en koude Mistral, hebben we nog veel van Aups en omgeving kunnen laten zien en heerlijk gegeten en gedronken. (Maarten wilde geloof ik nog wat afvallen, maar dat lijkt me niet zo goed gelukt dit weekend...) 

Nu is Daatje met ze mee terug gevlogen naar Nederland om op haar beurt haar ouders op te halen en die met de vlucht van maandagavond weer mee terug te nemen. We zijn enorm benieuwd hoe die het hier gaan vinden! We hopen maar op een beetje rustige vlucht, want ze hebben nog nooit gevlogen.

Ik ben dus helemaal alleen (snik), maar natuurlijk wel gezellig met de kids. Dus dat betekent spelleiding, huiswerk, wasstraat, kokkerellen, oppas, schoonmaak  enzovoort. Best gezellig inderdaad en behoorlijk intensief. Over de kids gesproken: we hebben vrijdag op school kennis gemaakt met een hele leuke juf gespecialiseerd in bijles aan niet-frans sprekende kindertjes. Voortaan gaan Luuk en Maartje op dinsdag-middag naar Salernes (een dorpje 10 km verderop), waar ze met 2 andere 'buitenlandertjes' bijles krijgen, voornamelijk gericht op het spreken. De zaken zijn hier ook qua school helemaal niet zo gek geregeld.

Maartje is bovendien inmiddels uitgenodigd voor haar eerste verjaardagspartijtje bij een meisje uit haar klas: Lou. Ze kwamen vrijdag-middag allemaal weer breed lachend uit school en dat deed mijn vaderhart natuurlijk weer wel erg goed!

Activités sportives

Het is natuurlijk niet alleen school wat de klok slaat, maar ook op sportief gebied kunnen Maartje en Luuk 'aan de bak'. Vandaag waren alle verenigingen van Aups aanwezig op het grote plein voor het stadhuis om zich te presenteren aan geïnteresseerden.

Zo gaat Luuk (natuurlijk) voetballen en zal hij aanstaande woensdag aantreden op zijn eerste training. Hij heeft best een goed shot, dus ze zullen vast blij met hem van. 

Maartje heeft gekozen voor moderne dans en is gezien haar lengte prompt ingedeeld in een groep van 9-, 10-, en 11-jarigen. Ook hier natuurlijk alleen maar Franse kinderen, dus dat wordt in het begin nog letterlijk met handen en voeten ...

Alle begin is moeilijk ...

Het moet gezegd: alle begin is moeilijk. Normaal tref je in mijn blogjes alleen wat luchtige en vrolijke alledaagse beslommeringen, maar nu moet het me toch echt van het hart: de kids kwamen vandaag, zowel aan het eind van de ochtend, als het einde van de middag niet vrolijk en zelfs met tranen uit het schooltje lopen.

Dat doet mijn vader-hart geen goed. Daatje en ik hebben het deze dagen over weinig anders, zeker nu Conny, die nog vaak als een zeer verstandig raadgever fungeerde, weer is vertrokken.

Luuk heeft volgens zijn juf vandaag vaak gehuild en wilde steeds naar de WC en Maartje kwam huilend naar buiten, omdat ze haar kettinkje was verloren. Ik stond op dat moment te praten met de respectievelijke juffen en de nieuwe directeur, die overigens wel goed nieuws hadden: ze hebben besproken hoe deze prachtige kinderen het Frans bij te brengen en gebeld met het regionale 'steunpunt'.

Wat blijkt? Voor kindjes die op de lagere school komen en die nog geen Frans spreken wordt centraal ondersteuning geregeld. Dat wisten ze op de school van Aups nog niet, omdat dit de eerste keer voor ze is. Een telefoontje van de directeur leverde heel wat op. Aanstaande vrijdag worden we op school verwacht om nader kennis te maken met de onderwijzers en de nieuwe 'ondersteuners', die speciaal voor dit doel in het leven zijn geroepen. Het programma van Maartje en Luuk zal worden aangepast en specifieke bijles wordt geregeld.

De wat vrolijker noot in dit blogje is dat ze (juffen en directeur) mij niet één keer de indruk hebben gegeven te zijn opgezadeld met dit probleem, maar dat de 2 juffen en de directeur samen naar de beste oplossing aan het zoeken zijn geslagen. De tweede vrolijke noot is dat de kindjes nu heerlijk 2 dagen vrij zijn en pas maandag weer naar school moeten. Wij zijn ondertussen maar zo lief mogelijk ...

Cours préparatoire ...

Schreef ik gisteren nog dat Luuk naar de Classe Primaire ging en Maartje naar de Classe Ensuite, krijgen ze een boekje mee, waarin staat hoe deze klassen echt heten: Le Cours Préparatoire (CP) en Le Cours Elémentaire, deuxième année (CE2).

Sta ik weer mooi voor kabouter op m'n eigen blog. Gelukkig hebben de kinderen het beter gedaan en zijn ze thuis gekomen met mooie verhalen over school en uiteraard huiswerk. Voor mama en papa, want er moeten heel wat formulieren worden ingevuld en boeken gekaft en voor Maartje die een pittige Franse tekst meekreeg. 

Haar juf gaf bovendien aan dat ze donderdag nog wat extra huiswerk zou krijgen om de taalachterstand snel in te kunnen gaan lopen. Met dit huiswerk doen Daatje en ik natuurlijk mee. Enerzijds om onze kleintjes te helpen en anderzijds om er zelf het nodige van op te steken. Dat kan geen kwaad, wat aan het begin van dit blogje al snel duidelijk werd.

Naar school ...

We hebben het net droog gehouden vanochtend. Eindelijk was het namelijk zover, na 9 weken heerlijke vakantie, begon vandaag de school voor Maartje en Luuk. Luuk naar de eerste klas, onze groep 3 en hier Classe Primaire, CP. Maartje zit in de CE2, Classe Ensuite 2, onze groep 5.

Scholen zijn hier wel wat anders dan we gewend zijn, zo gaan de ouders niet mee naar binnen, maar worden de kinderen bij het hek 'los-, en naar binnengelaten'. De school gaat daarna dan ook echt dicht en is voor niemand toegankelijk. Wel een heel veilig idee. Verder is het onderwijs voor ons gevoel wat ouderwets, maar zeker niet slecht. Veel rijtjes leren, al vroeg Engels als eerste vreemde taal en zelfs gedichten uit het hoofd, want de Franse taal en het culturele erfgoed worden hier op school erg belangrijk gevonden en al vanaf zeer jong in de klas 'aangeboden'.

En wat waren ze dapper onze kleintjes, zoals ze alleen door hek de school inliepen. Gelukkig zagen we ze even later door een hoog hek alweer rennend op het schoolplein, lachend met de kids van Machiel en Monique (die natuurlijk van hun moeder instructies hadden gekregen een oogje in het zeil te houden) en met Luuk z'n nieuwe belgische vriend, Andreas. 

Nu maar afwachten met welke verhalen ze om 11.30 uur naar buiten komen, we zijn benieuwd. Morgen de wekelijkse vrije dag en overmorgen voor het eerst overblijven met warme franse maaltijd tussen de middag. Wat een spannende tijden voor ze!

Ook voor ons best spannend overigens en emotioneel, misschien zijn wij wel wat minder dapper dan onze kanjers....

Laatste vrije dag ....

Vandaag is dan de laatste vrije dag, want morgen is "la rentrée" en begint de school weer. Conyy logeert nog steeds gezellig bij ons. Dat hebben we gevierd aan het meer en dit keer zijn we naar een dorpje aan de andere kant gereden met een mooi strand en veel hoge bomen, dus lekkere schaduw om in te zitten c.q. liggen.

Op een mooie plek in het dorp, met een fenomenaal uitzicht op het lac, hebben we daarna een heerlijke lunch genuttigd, die inmiddels weer thuis zometeen langzaam overgaat in een apéro, die op zijn beurt weer langzaam overgaat in het avondeten, zodat het maar heel goed is dat de school weer begint. Zo hebben we ons voorgnomen de komende periode iets minder van al deze heerlijkheden te gaan genieten, wellicht dat de kleren dan ook wat minder onverklaarbaar krimpen in de was... 

Er is er één jarig, hoera!

Vandaag is mijn allerliefste xx lentes jong geworden. Conny was al vroeg op en naar de bakker gelopen en onze kleintjes hielden het tot na achten uit, dus zowaar enig uitslapen. Dat was wel nodig, want we hebben gisteren Luuk z'n geslaagde afzwemmen nog gevierd met een feestelijke BBQ gezamenlijk met de familie Majoor (van Machiel en Monique, beheerders hier op ons lotissement en Monique was de super-zwemjuf van Luuk), zodat ik weer voor 10 man worstjes etc stond te bakken. Echt een favoriete bezigheid, waarbij natuurlijk ook de drank rijkelijk vloeide en voor dat je het wist, rolde ik een beetje wankel m'n bedje weer in.

Het weer is ook nog steeds fantastisch. dagen tot over de 30 graden, een beetje een windje en 's avonds lekker afkoelen tot net onder de 20. Vanavond gaan we heerlijk uit eten, iets dat we in Nederland eigenlijk met veel grotere regelmaat deden, maar hier toch meer bewaren voor wat speciale momenten, zoals vandaag, zodat uit eten weer wat meer bijzonder wordt.

We gaan naar Chez Martine, waar één meisje de bediening doet voor een forse hoeveelheid tafeltjes zonder dat je ooit lang zit te wachten en haar moeder (Martine) en haar zus de keuken doen. Ze hebben een klassieke franse kaart, waarvan Luuk zeker zijn favoriet gaat bestellen; slakken, maar daarnaast maakt ze de lekkerste lasagne die wij ooit geproefd hebben, dus ook die staat hoog op de verlanglijst. ik sneuvel vast , zoals vaak voor de foie gras, morgen maar een kilometertje of wat erbij trappen.

De verjaarscadeautjes voor m'n Daatje werden bijzonder gewaardeerd, maar het grootste cadeau moet nog komen. Mij is met de hand op het franse hart beloofd dat ie op tijd zou zijn. Gemaakt in Brazilië , met de boot naar Cherbourg en vervolgens achter op een grote oplegger over de weg naar Draguignan ....  Maar helaas, dit cadeau is nog ergens onderweg in Frankrijk, maar ik zal u berichten zodra we hem/haar in ontvangst hebben genomen.

Ondertussen schieten de dagen voorbij en voelen we ons prima. Soms denk ik wel eens: wanneer komt de twijfel en de heimwee, het kan toch niet zo gemakkelijk gaan. Misschien dat de komende periode met school en veel meer stilte dat nog zal veranderen. We zien het wel ...

Jawel, hij heeft 'm ...

Met kleren aan erin springen, 15 seconden watertrappen, 12,5 meter schoolslag, naar de bodem duiken, halve draai om lengte-as en 12,5 meter enkelvoudige rugslag, uit het water klimmen. Dan weer gewoon in de zwembroek, drie meter onder water door een hoepel zwemmen, 50 meter schoolslag, 50 meter rugslag, 10 seconden plat op de buik stil drijven, 30 seconden op de rug idem, 8 meter borstcrawl, 8 meter rugcrawl en tenslotte 60 seconden watertrappen, met 2 x een draai om de lengte-as.

Nu wij vonden het heel knap en hebben uiteraard de zwemjuf in het zonnetje gezet. Zo meteen gaan we kijken of Conny, Daatje's beste vriendin, die zojuist is aangekomen dat hele programma ook nog kan...

Waarom afvallen zo moeilijk is ..

Ik zwoeg en ik ploeter en ik sport, maar het lijkt wel alsof er geen grammetje afgaat. 

Hoe zou dat toch komen?

Luuk gaat voor A!

In Nederland is het er nooit zo van gekomen. Luuk kreeg na z'n eerste zwemles meteen oorontsteking en aangezien Maartje daar ook chronisch last van had, hebben we hem maar meteen van zwemles gehaald. In Frankrijk kennen ze dit systeem van zwemles niet en wordt je geacht het zelf te regelen.

Dat moest natuurlijk snel gebeuren want Maartje en Luuk vertrekken meerdere malen daags naar het zwembad en als Luuk wat in zijn koppie heeft, heeft ie 't niet ergens anders. We mogen van geluk spreken want Monique, buurvrouw hier op ons lotissement, zwemt zelf als een dolfijn en wilde hem graag lesgeven.

Dat doet ze met verve en het moet gezegd: ook Luuk luistert goed en doet enorm z'n best. Hij gaat dan ook met sprongen vooruit en morgen als ook Conny hier is aangekomen is het grote moment aangekomen. Afzwemmen voor het A-programma. Monique heeft opgezocht wat daar allemaal precies voor moet worden gedaan en volgt het programma nauwgezet. Zo ook het oefenen met kleren aan, wat wel wat vreemde blikken oplevert van enkele vakantiegasten hier...

De dagen vliegen voorbij ...

Zo sta je 's ochtend de luiken open te doen en te genieten van ons werkelijk schitterende uitzicht, zo doe je ze 's avonds voor het slapengaan weer dicht. De dagen gaan in een flits aan je voorbij en het is echt niet zo dat we niets doen, want er wordt ruim tijd genomen voor sportieve activiteiten, werk in de tuin, tochtjes naar het meer, zwemmen met de kids, voorbereiden van onze activiteiten later, enzovoorts.

We bereiden ons ook voor op "la rentrée", het eind van de franse vakantie en het begin van het schooljaar. Een groot ding hier, waar alle winkels op inspelen met een veelheid aan schoolmaterialen en iedereen het over heeft. Met Maartje ben ik al voorzichtig door de franse lesstof van het vorige jaar aan het gaan en Luuk heeft natuurlijk weer mazzel. Gisteren hebben we namelijk kennis gemaakt met een belgische familie, die sinds vorig jaar hier in Aups is komen wonen en wiens zoontje Andreas bij Luuk in de klas komt. Het klikt aardig tussen de mannetjes en vanmiddag komt Andreas een middagje spelen en zwemmen en het mooiste is dat hij al goed Frans spreekt, dus Luuk heeft z'n tolk voor in de klas al gevonden!

Mijn Frans klinkt misschien al aardig, maar is natuurlijk nog verre van perfect. Zo stak laatst een slome Fransman vlak voor onze auto de weg over en verwees ik de idioot in vlot Frans naar de iets verderop liggende 'zebra'. Hij keek me aan alsof ik gek was, want zebra is geen frans woord, zèbres vind je hier in de dierentuin en die witte strepen op de weg heten  "passage pour piétons", of gewoon kortweg "passage"!

Fietsend door de Provence

Ik ben de laatste weken echt helemaal verslingerd geraakt aan de racefiets. 's Ochtend vroeg hijs ik me in zo'n apenpakje (die overigens reuze praktisch zijn, vooral het ingebouwde kussentje...) en ga dan een tourtje maken van een uurtje of anderhalf-twee. Het is hier flink doortrappen, want echt vlakke weggetjes hebben we niet. Het is dus klimmen en dalen en aangezien het afdalen altijd met zeer forse snelheid gaat, soms tot over de 60 km/h, ben je de meeste tijd aan het klimmen.

Dat is echt afzien. Een hellingspercentage van 10% lijkt met de auto niet spectaculair, maar een kilometertje of 7 onafgebroken klimmen is voor deze oude man toch een hele klus. Maar het moet gezegd: het gaat iedere dag een beetje beter c.q. sneller en ik maak de rondjes dus wat langer. Vanochtend: Aups, Silans, Salernes, Flayosc, Tourtour, Aups, 45 kilometer trappen en niet eens volledig uitgeput weer thuis. 

Ik vond het dan ook tijd mezelf te trakteren op een mooi wielershirt van de Caisse d'Epargne. Eén van sponsors van een Tour de France team. Bij de Decathlon (de Franse Perry Sport, maar dan uch keer zo groot) een XXL-letje meegenomen en thuis snel gepast. Wat blijkt?  Ik moet voorlopig nog even doorfietsen in m'n oude shirt. Ik leek wel een zeer goed gevulde soucisse .....

Wat een stilte opeens ...

We hebben een aantal geweldige dagen beleefd. Eerst met Nico en Petra en vervolgens met Michel, Nicole, Emma en Isabel. Vandaag verkeren we opeens weer in de rust. Daatje is met Maartje naar Draguignan naar de kapper en Luuk speelt met Colin en Remon, kids van buren, die ook hier zijn neergestreken.

Ik heb vanochtend en vanmiddag dan ook maar van de gelegenheid gebruik gemaakt in de tuin verder te gaan met snoeien, spitten, aarde opbrengen en de arrosage-(beregening-) slangen op hun plek terug te leggen. 

Nu even uitrusten en mooi tijd voor dit kleine blogje. Het wel behoorlijk wennen al die rust opeens .....

Zware blog-achterstand

Wat is het leven hier toch anders dan in Nederland. Zat ik daar dagelijks achter het toetsenbord van mijn Mac die altijd aan stond; hier leef je uiteraard veel meer buiten en staan scherm en toetsenbord binnen in een dichte kast. Met andere woorden: ik kijk hooguit een keer of twee per week naar mijn mail en ga dan snel weer lekker buiten zitten... 

Nu heb ik ook nog een mooi draagbaar Macje en hebben we Michel, Nicole, Emma en Isabel op bezoek. Mijn grote Rotterdamse vriend houdt zelf een lezenswaardig blog bij en ging lekker met mijn Macbookje buiten zitten typen. En goed voorbeeld doet goed volgen, dus zit ik nu lekker onder de pergola een grote blog-achterstand weg te werken.

Mijn laatste bericht ging over het bezoek van Jacobine, Rogier en mij aan Marseille, daags daarna was vliegvriend Wim met zijn mooie Piper Malibu op Cannes Mandelieu Aeroport geland voor een Zuid-Franse vakantie. Een prima gelegenheid om met mijn grote kinders een mooi vluchtje te maken naar Corsica, alwaar we aan het strand van Calvi een lekkere, maar uiteraard rosé-vrije, lunch hebben genoten.

Helaas moesten Bine en Rogier weer afreizen naar Nederland voor Sneekweek en school. Ook al hebben we de wetenschap ze snel weer te zien, blijft het afscheid heel zwaar vallen. Gelukkig was Maartje meegegaan naar het vliegveld om ze uit te zwaaien en kon ze me op de rit terug naar huis een beetje afleiden.

Enkele dagen later waren we uitgenodigd bij onze oude buren, die een huis hadden gehuurd in Varages, een kleine 25 kilometer hiervandaan. Het werd een gezellige dag; zij hadden midden in het centrum een oud huis gehuurd, waar ze met 2 gezinnen en 4 kinders vertoefden. Na een hartelijk welkom en een frisse duik zaten we al snel aan de salade Niçoise en hebben we ze uitgenodigd om een paar dagen later in Aups een dagje te komen zwemmen en eten. Ik had namelijk een gezellige BBQ-lunch in gedachten en met zo'n grote groep kan je je natuurlijk lekker uitleven.

Ik kon aan de bak, want uiteindelijk zaten we met 15 man en een grote hond aan tafel. Ook nu keken we aan het eind van de daag vermoeid, maar met een heel goed gevoel terug op een zeer geslaagde dag.

De rust was weergekeerd, maar niet voor lang, want beste vriend Nico kwam met zijn echtgenote Petra eens kijken waar we waren neergestreken. Gelukkig heeft Nico ook heel veel verstand van satelliet, decoders, dreamboxen enzovoorts. Na fors wat pluiswerk, zijn we erachter gekomen hoe de gedeelde sateliet-installatie in La Vallée d'Aups werkt en hoe we mijn dreambox daar op aan konden sluiten. Nu kunnen we alle gewenste Nederlandse netten zien en opnemen en daar zullen we straks in de stille maanden vast nog wel plezier aan gaan beleven, alhoewel we voor onze franse taalvaardigheden natuurlijk ook regelmatig naar het franse aanbod zullen moeten gaan kijken.

Nico en Petra bleven deze eerste keer slechts kort en na 3 dagen bracht ik ze terug naar Toulon, alwaar zij met Transavia naar Rotterdom vlogen. Op deze vlucht kwamen Michel, Nicole, Emma en Isabel net aan. Dat was mooi, kon ik hen mooi naar Aups begeleiden. De beide dametjes de Man reden met mij mee en het was maar goed dat ik wat pastic tasjes bij me had, want de primatour was al een beetje uitgewerkt en de lieve meisjes niet helemaal bestand tegen het zuid-franse bochtenwerk.

We hebben gisteren de verjaardag van Michel op passende wijze gevierd. Met de auto naar St-Maxime, aan de haven redelijk snel een parkeerplek gevonden, met de boot de baai over in een minuut of 10 naar St-Tropéz. Daar hebben we onze ogen uitgekeken; luxe jachten, Ferrari's, Porches, zwaar gelifte dames, hele mooie dames en volgens Da en Nicole ook dito heren en natuurlijk vele vele shops.

Na een dagje slenteren, shoppen, lunchen, shoppen, slenteren weer terug met de boot naar de auto. Het was alleen nogal gaan waaien, dus niet iederen heeft droog de overkant gehaald, maar het was een heel mooi tochtje. 's Avonds een gezellig diner, nog even naar de kermis met de kids, die we om 11 uur volledig total loss in hun mandje hebben gelegd. Ik ben benieuwd wat de komende dagen nog voor ons in petto hebben. Ik houd u allen op de hoogte!