Stroomversnelling

Zoals wel vaker bij de familie Kastelein, komt één en ander in een behoorlijke stroomversnelling. De internationale verhuizers kunnen voor onze verhuizing een terugrit gebruiken, maar dat betekent wel dat ze al op 11 januari voor onze deur staan. Oh ja, voor diegenen die nog niet op de hoogte waren: we hebben vorige week dus in Rotterdam-Hillegersberg een leuke huurwoning gevonden aan de Nachtegaallaan. Er moet dus tempo worden gemaakt en nog duizend en één zaken worden geregeld, maar ach alles rond onze emigratie zit nog goed in het hoofd en het enige is dus alles in omgekeerde volgorde...

Makkelijker gezegd dan gadaan, maar het kan Daatje niet snel genoeg en eerlijk gezegd nu de kogel door de kerk is, geldt dat ook voor mij, dus schouders eronder en gaan.

Over schouders gesproken en armen, we hebben eergister alle 4 onze griepprik gehaald en we zijn er allemaal, met uitzondering van Luuk, wel een beetje blerk van geworden. Bij mij vooral een pijnlijke arm, dus dat moet maar snel genezen, dan kan het inpakken en tillen beginnen.

Ik zal het hier enorm missen, de prachtige natuur, het mooie weer, de vrienden die we hebben gemaakt, de franse levensstijl, maar tegelijkertijd verheug ik me natuurlijk ook op een veel regelmatiger weerzien met alle vrienden en familie in Nederland. Vorige week nog heerlijk in Nederland gedineerd met Bine en Rogier en vooral dat zal vanaf januari gelukkig weer veel vaker gebeuren...

Hoe dubbel kan je gevoel zijn...

Het was mijn Franse droom, emigreren naar een land met mooi weer, prachtige natuur en een 'art de vivre', ongekend in meer Noordelijke oorden, maar het heeft natuurlijk ook een andere kant. Familie en vrienden die ver weg zijn, een afstand voelen, die weliswaar snel te overbruggen is, maar in de praktijk ook erg groot en steeds groter bleek te zijn. Allemaal zaken die meer en meer begonnen te 'knagen'.

Je moet het natuurlijk ook met z'n allen naar je zin hebben en het kan vanzelfsprekend niet zo zijn dat ik m'n gezin tegen wil en dank meesleur, of liever gezegd mee blijf sleuren in mijn Franse droom. Dat is het allemaal niet waard. Vandaar dat we (alweer) een dapper besluit hebben genomen: we komen terug! In mijn gedachten hoor ik al het commentaar van velen, die het altijd al hebben geweten, of hebben voorspeld, maar de enigen die het echt kunnen weten, dat zijn wij zelf. Het was een mooi avontuur, we hebben hier genoten van al het moois en de vrienden die we hier hebben gemaakt en we zullen altijd met een warm gevoel terugdenken aan deze mooie periode. Het is echter tijd om terug te gaan en ons weer te storten in het 'oude' leven. Wat ouder en wat wijzer en uitgerust en gewapend met een prachtige levenservaring.

Veranderen is ook leuk, althans voor mij. Dus weer een hele nieuwe fase, een woning vinden in Nederland, een leuke job/uitdaging voor ons allebei en natuurlijk een goede plek voor de kinderen en weer genieten van het nabij zijn van al diegenen die belangrijk zijn in ons leven. Vandaar de titel met daarin het dubbele gevoel, want ik zal niet ontkennen dat ik het hier enorm zal missen. Juist op een moment dat ik steeds meer het gevoel kreeg te integreren en echt onderdeel te zijn gaan uitmaken van het leven in dit prachtige Zuid Franse dorp.

Tegen heimwee is geen kruid gewassen. Ik las dat in één van de vele artikelen die ik heb gelezen over emigreren voordat we vertrokken en alhoewel ik dat toen dacht te begrijpen, heb ik nooit kunnen bevroeden hoe waar dat is. Er bestaat ook maar één oplossing voor en die hebben we gevonden! Tot snel....

Disnè

Ja, u leest het goed: Disnè met een è zoals een lammetje blèt en zeker niet Disnie, waarop we herhaardelijk door onze Maartje werden gewezen. Dat gebeurt wel vaker de laatste tijd helaas. Of niet helaas, want het betekent natuurlijk dat het Frans van onze kinderen steeds meer natuurlijk voor ze aan het worden is en wel helaas omdat dat van ons wellicht niet meer zo verbetert. Het was leuk in Disneyland Parijs, het was mooi weer en het was vooral héééeel veel. Vooral de onafgebroken 'happy tunes' die werkelijk in ieder hoekje van het immense park onafgebroken en op fors volume op je afkomen.

De kinderen vonden het top en daar ging het natuurlijk om. We zijn ook een dagje Parijs zelf ingegaan en ons door zo'n open toeristenbus laten rondrijden. Voor Da en mij het hoogtepunt van een paar heerlijke dagen weg en dat was eigenlijk voor het eerst sinds we hier wonen, een soort mini-vakantie. Afgezien van de familiebezoeken in Nederland dan natuurlijk.

Het weer in Aups is inmiddels behoorlijk omgeslagen en de herfst is daar met veel wind en regen. Dat geeft mij mooi de gelegenheid aan wat sites te werken, want inmiddels hebben de voetbalclub en de dansvereniging zich bij me gemeld met het verzoek een site voor ze te bouwen. Zodra ze klaar zijn, zal ik hier wel wat links 'bloggen', zodat u mee kunt kijken en natuurlijk commentaar leveren, want dat is leuk!

Minder leuk is een inbraak bij de buren afgelopen weekend en het feit dat Machiel en Monique op vakantie waren en Daatje en ik als interimbeheerders om 4 uur 's nachts door het alarm werden gewekt. We waren snel en de boeven sloegen op de vlucht. Die zelfde middag had de gendarme ze al te pakken met on-franse snelheid en efficiency. Alhoewel, deze mannen, daar moet je hier niet mee spotten....

Er zijn er twee jarig, hoera!

Vandaag Luuk en morgen Maartje; we zitten midden de jaarlijkse festiviteiten rondom de verjaardagen van Maartje en Luuk. En wat was hij blij vanochtend met z'n nieuwe fiets! Die is ook hartstikke stoer, met schokbrekers en versnellingen. Voor Maartje hebben morgen ook een mooie verrassing en bovendien vertrekken we maandag voor een paar dagen naar Eurodisney en natuurlijk ook Parijs. (Dat is vanaf hier overigens verder rijden dan vanuit Nederland.)

Gisteravond heb ik vergaderd met het bestuur van de Aupsoise voetbalclub. In een wilde bui heb ik geroepen wel een site voor ze te willen maken en voordat ik het wist presenteerde ik gisteravond de opzet die ik afgelopen dagen heb gemaakt. Voor geinteresseerden: http:www.aupsonline.fr/esart Ze waren enthousiast, dus ik kan aan de bak. Ook op woensdagmiddag overigens, want dan ga ik tijdens de training trainer Bernard helpen die in z'n eentje die 30 jonge kiddos helemaal niet aankan. Dus voetbalschoenen en trainingspak aangeschaft en het wordt vast een koddig gezicht.

Na mijn presentatie van gisteravond ging het nog een paar uurtjes door: over de jaarlijkse lotto of tombola. Ik wist niet dat je daar tot middernacht over kon blijven discussiëren, maar het lukte ze moeiteloos. Meestal in zwaar Provençaals accent en niet te volgen, maar aan het eind van de avond ging iedereen weer als vrienden uit elkaar, dus het zal wel goed zijn geweest.

Mi-jooooooh

Millau, je spreekt het uit als mi-jo en dus niet als miauw of millo of millau. Maar het was indrukwekkend, dat 'viaduc de Millau'. We zijn er in een dag naartoe gereden (ongeveer 330 kilometer bochten!) en hebben er de nacht doorgebracht. De eerste ochtend meteen na het ontbijt weer op de motor en onder de brug doorgereden aan de voet van de tweede pilaar. Even voor de gedachtevorming: de Eiffeltoren past dan nog onder de brug. Daarna natuurlijk twee keer over de brug, in een expo-gebouwtje naar een mooie promofilm gekeken en veel over de 2,5 kilometer lange brug te weten gekomen. Dit alles met mijn engelse vriend Ray en buurman Machiel, gedrieen op de motor.

Ik heb wat fotootjes in een album klaargezet: klik hier

Na wat rondtoeren kwamen we 's middags terecht in het naburige Roquefort. u weet wel van de gelijknamige kaas. Nu daar hielden wij wel van, dus snel een rondleiding in de caves geboekt. Leuk, maar vooral lekker aan het eind tijdens een klein proeverijtje!

Op woensdag aanvaardden we weer de terugreis, enigszins wankel van twee avonden uitgebreid dineren, waarbij we natuurlijk een kleinigheid hebben gedronken. Donderdag gedineerd met de voorzitster en penningmeester van de Aupsoise Lions en hun uitnodiging om lid te worden aanvaard! Het werd een gezellig diner en zo kwam ik goed in de stemming voor het bezoek van broer en schoonzus Maarten en Annemarie, die hier een heerlijk lang weekend hebben doorgebracht.

Ook dit bezoek verliep niet helemaal zonder enige versnaperingen en alhoewel Maarten begon met zijn inmiddels standaardgrap bij aankomst: 'ik wilde dit weekend eens wat gaan afvallen', is het hem .... en mij zeker niet gelukt. Dus u begrijpt wellicht dat ik wat bij moet komen na al dit culinaire geweld.

Alhoewel we zondag al hebben geboekt voor een lokaal 'oktober fest' met grote glazen bier en zuurkool in een heel leuk restaurantje in Moissac. Hier hebben we we afgelopen dinsdag heerlijk geluncht met Paul en Ingrid, leuke buren uit ons 'lotissement'. Laat ik nu maar stoppen, wie weet heeft u honger en bekruipt u een licht gevoel van jaloezie...

L'été Indien

Ondertussen heeft, na alle visite deze zomer, ons leven weer wat meer haar normale vorm aangenomen. Alhoewel; normaal, ik ben druk bezig met twee zeer uiteenlopende projecten. Enerzijds heeft de oude meneer Michel, die al veel klusjes voor ons heeft gedaan, mijn hulp ingeroepen bij de bouw van een zwembad. Geen routineklus en een enorme uitdaging. Anderzijds ben ik al een tijd bezig met het maken van een nieuwe site, waarop ik de bouw van websites voor anderen aanbied.

Het zwembad dat Michel in Régusse aan het bouwen is, is zo'n 11 meter lang en gemiddeld 6 meter breed. Als eerste moesten de zijwand-panelen van een soort golfplaat en de polyester treden gemonteerd en gesteld worden. Over het geheel mag niet meer afwijking in hoogte en afstand ontstaan dan één procent (!). De vorm van het bad is erg jolig, een soort dubbele ovaal) en die wandplaten wegen zeker een goede 60 kilo per stuk. Geen klus dus voor de 72-jarige Michel in z'n eentje en goed maar dat hij m'n hulp heeft ingeroepen. Het duurde even voordat we alles perfect hadden uitgelijnd, maar het is nu zover en de bodem van beton en wand-isolatie kunnen worden geplaatst, waarna de 'liner', een soort plastic doek voor de binnenkant, kan worden aangebracht. Natuurlijk moet ook een technische ruimte worden neergezet met daarin alle filters en pompen en op het dak daarvan zullen we zonnepanelen plaatsen voor de verwarming. Heel modern en misschien ook wel een idee voor het zwembad hier, want deze techniek is de laatste jaren sterk verbeterd en veel goedkoper geworden.

De website die mij een beetje door de hier toch wel stille wintermaanden moet helpen vordert gestaag. Je kunt een kleine preview zien: http://www.var-iable.fr/sites/nl Let op; het is nog volop onderhanden werk, maar commentaar en ideeën zijn meer dan welkom. Ik heb al twee verzoeken liggen voor het maken van sites en dat is niet verbazend, want de kwaliteit van de sites van de gemiddelde lokale 'commerciant' of uitbater van chambre d'hôtes of hotel is nogal belabberd. Vast veel werk te doen en met mijn Macje gaat dat best snel.

Ondertussen genieten we hier volop van een echte 'été indien' met nog steeds prachtige dagen met volop zon, zo'n 25 graden en het idee dat de hertfst en de winter nog heel ver weg zijn. Morgen vertrek ik met vriend Ray en Machiel op de motor voor een drie-daagse trip naar Millau (spreek uit: mi-jo) waar die hele beroemde enorme brug is gebouwd ter overspanning van het ravijn waar de rivier Tarn in loopt. Eén van de peilers is meer dan 343 meter hoog! Naar het schijnt een waar spektakel. Ik zal er zeker een bericht aan wijden.

Maartje en Luuk draaien weer goed mee op school en ook Daatje is lekker druk bezig. Broer Maarten komt aankomend weekend gezellig met Annemarie op bezoek en ook Jacobine heeft alweer tickets geboekt voor volgende maand. Heerlijk! Rogier is druk bezig in zijn eerste jaar op de middelbare hotelschool, zwaar maar heel leuk, zo mailt hij.

Kuslijstje

Het is al weer veel te lang geleden: mijn laatste blog. Inmiddels is de school weer begonnen en een mooi moment om weer eens een paar regels aan het scherm toe te vertrouwen.

Vlak voor mijn laatste blog was Rogier net weer teruggekeerd in Nederland en kwam Jacobine met vriendin Lizzy genieten van het Franse leven. Bine heeft haar rijbewijs gehaald (hoera!) en heeft hier veel en vaak rondgereden in één van onze auto's. Bij voorkeur in het cabriootje van Da natuurlijk, lekker blitsen in Cannes of meer hier in de buurt. Het moet gezegd: ze heeft het prima geleerd en rijdt als de beste. Ook aan haar verblijf kwam helaas weer een einde en inmiddels is Daatjes beste vriendin Conny gearriveerd. Ook altijd heel gezellig. Aan visite geen gebrek, want de hele maand september en begin oktober staan al volgepland.

De rentré (het schoolbegin) was een enorm contrast met vorig jaar. Stonden kids en wij onwennig en gespannen aan de poort voor de eerste schooldag, gingen Maartje en Luuk deze keer fluitend naar binnen en heb ik al behoorlijk wat moeders al kussend kunnen begroeten. Dat brengt me op de titel van dit blogje, want mijn kuslijste is al aardig uitgebreid en zo'n lijstje bijhouden is belangrijk. Je wordt wel geacht heel consequent daar in te zijn. Eènmaal gekust dan alle volgende keren twee zoenen, anders is het zeer onbeleefd. Het blijft een hele prettige gewoonte: handjes schudden met de heren en de dames zoenen, iedere dag opnieuw en altijd een heel kort praatje. Het gevoel erbij te horen is een goed gevoel, zeker wanneer je je het begin weer herinnert. Iets van een mijlpaal dus deze tweede rentré van Maartje en Luuk.

Tigre

De echtgenoot van de trainster van Pastis is militair. Commandant (een soort majoor) op de Frans-Duitste gevechtshelikopter-school, gevestigd op de basis van Le Luc. Ik kom daar nu wekelijks vlakbij voor de trainingen van Pastis en ik kon natuurlijk niet nalaten te vragen of ik daar met hem eens een kijkje kon nemen en voor dat ik het wist zat ik in de echte simulator voor wat oefeningen, zéér realistisch. Ik heb in het verleden aardig wat uurtjes in de simulator van de Boeiing 737 en 747 doorgebracht. Binnen een minuut vergeet je dat je niet in het echte vliegtuig zit. Bij deze sim was dat zo mogelijk nog realistischer. Waanzinnig, deze Tigre (een soort Apache) kan loops en rolls maken als een aerobatic vliegtuigje, maar dan met meer dan 6000 kg, aangedreven door twee turbines.

Het lukte me nog aardig een goede take-off en approach te maken. Het langzaam vliegen met een heli is het moeilijke stuk. Heb je eenmaal behoorlijke voorwaartse snelheid, dan gedraagt de rotor zich meer als vleugel en dus de heli als een gewoon vliegtuig, maar de overgang van en naar 'hover' en landen is best listig, maar zoals gezegd zijn we niet neergestort. Ook al omdat geen vijandig vuren werd ingeschakeld. Ik vond het oorlogs-aspect eerlijk gezegd ook minder interessant dan het vliegen. Al was het gaaf te zien dat het grote boordkanon voorop de bewegingen van je hoofd volgde, via een ingewikkeld in de helm ingebouwd mechanisme. Kijk naar de vijand en 'tire!'.

Na een sessie in de simulator, waar overigens 6 man bij betrokken zijn om zo'n missie mogelijk te maken, hebben we in de hangaars gekeken naar de echte exemplaren. Enorm indrukwekkend, deze Tigres, ze zijn op dit moment hartstikke operationeel in Afghanistan. Ook hier werd mij weer duidelijk dat de Fransen hun leger behoorlijk serieus nemen. Het is overbodig te zeggen dat ik de verdere dag met mijn hoofd in de wolken liep...

Wel grappig overigens dat bijna iedereen die we tegenkwamen in de houding sprong en riep:"Bonjour mon commandant!", behalve natuurlijk de kolonel, hij werd door Jean Jacques begroet .....

warm ...

Vandaag was weer zo'n ouderwetse warme dag in Aups. De thermometer haalt met gemak de 35℃ en het is ook enigzins vochtig, dus het voelt loom, loom, loom. Ondertussen hebben we wel heel gezellige weken achter de rug. Allereerst natuurlijk met onze eigen goedlachse Rogier, die hier samen met z'n vader een paar pilsjes achterover heeft geslagen. Nu gaat hij met vijf vrienden twee weken 'kamperen' op Vlieland. Daar zullen het er wel wat meer dan een paar worden.

Helaas kwam er weer veel te snel een einde aan zijn verblijf hier en na een fantastische 2,5 week moest ik hem alweer terug naar het vliegveld brengen. Altijd weer een emotioneel en moeilijk moment. Ik kan niet wachten tot zijn volgende bezoek. Dan zit hij ondertussen al een tijdje op de hotelschool. Ben erg benieuwd hoe hij dat vindt en of hij dan al iets lekkers voor ons kan koken ....

Tijdens Rogier zijn bezoek, kwamen ook Helen, (moeder van) Sam en Lisa, Heemsteedse klasgenootjes van Luuk en Maartje op bezoek. Erg leuk, ze stonden op het camping (kje) tegenover ons huis en later op een camping in Castellane, wat meer in de bergen, waar de beroemde Gorges du Verdon beginnen. We hebben zowel hier-, als daar gezellig gegeten, natuurlijk veel gekletst en de kinderen veel samen gezwommen, ook zij vonden het een leuk weerzien.

Afgelopen weekend kwamen daarna Edith, haar man Ties en kinderen Paul en Lotte, ook al uit Heemstede even bij ons kijken. Edith, als heusche juf Frans, heeft Luuk en vooral Maartje in het laatste jaar voor ons vertrek de basisprincipes van de Franse taal bijgebracht. Daar zijn we haar nog steeds enorm dankbaar voor en dat heeft het begin hier voor de kinderen ongetwijfeld veel makkelijker gemaakt. Natuurlijk was ze onder de indruk van het Frans dat onze kleintjes inmiddels spreken. Onze Franse kennissen kunnen aan Luuk al geen accent meer horen!

Zaterdagavond samen een heerlijk diner, zondagmiddag de hele middag hier lekker gebbq-d (hoe schrijf je dat eigenlijk?) Errug gezellig en ondertussen vliegen de kilootjes er weer aan, maar ach, je moet je gasten toch iets lekkers voorzetten en dan kan ik me nooit zo goed inhouden.....

Ondertussen verheugen we ons op het aanstaande bezoek van Bine, die samen met vriendin Lizzy aan het einde van de week arriveert voor een fijne vakantie, heerlijk. Kan zij meteen zien hoeveel Pastis inmiddels weer is gegroeid. Er lijkt wel geen einde aan te komen. Afgelopen woensdag-avond was een belangrijk moment in zijn training, want toen heeft zijn trainster, Anne Bigeard, het 'commando' aan mij overgedragen. Ik doe nu allerlei oefeningen met Pastis aan de lijn en het moet gezegd, het gaat hartstikke goed.

Het is overigens wel raar tussen en tijdens al die bezoeken van mensen in vakantiestemming zelf hard aan het werk te zijn, waarbij op sommige dagen zelfs geeneens tijd is voor een beetje behoorlijke siësta!.

Le Tour de France

De Tour kwam zondag vlak bij ons langs, dus daar wilden de mannen, Rogier, Luuk en ondergetekende wel eens even naar gaan kijken. Ik had op internet gevonden dat de tour tussen half drie en vier in Lorgues langs zou komen en aangezien dat op zo'n 20 minuten van Aups ligt, gingen wij om een uur of één op pad.

Ik kon op nog geen 50 meter parkeren van een grote rotonde in Lorgues, waar de Tour langs zou komen. Een prima plek dus, want op zo'n rotonde gebeurt natuurlijk van alles. Het was lang wachten, want het duurde allemaal wat langer, maar het was zeker de moeite waard. Een kleine greep uit de foto's heb ik hier gezet: klik hier!

De caravaan voorafgaand aan de renners is natuurlijk een commerciële uitspatting van jewelste, maar toch erg leuk om naar te kijken, de meest mooi uitgedoste wagentjes kwamen onder luid getoeter voorbij, al strooiend met petjes, pennen en wat je nog meer kon verzinnen. Luuk en Rogier hebben hun slag geslagen!

De fietsers flitsten in nog geen paar secondes voorbij, tussen een enorme hoeveelheid auto's en motoren van de teams, van officials, van de politie en de sponsors natuurlijk. Best indrukwekkend en we vonden het ondanks het lange wachten een zeer geslaagde middag.

Daarna zijn we, met de meiden erbij natuurlijk, naar onze oude buren gereden, die net waren aangekomen in hun vakantiehuis in Cotignac, op zo'n halfuurtje van Aups. Het huis een beetje een oude kooi, zoals we dat hier zeggen, maar op een prachtige locatie midden in de wijnvelden, alwaar we heerlijk hebben gegeten een een heel leuk weerzien hebben gevierd.

Te veel om over te bloggen ...

Soms zoek ik wel eens naar een onderwerpje om over te bloggen, maar deze weken dienen ze zich in grote hoeveelheden aan. Hoogtepunt op zaterdag vond ik toch wel het optreden van ons kevertje bij de trouwerij van Maartje's dansjuf. In de vroege ochtend hebben Daatje en ik staan poetsen tot we er bij neervielen en het resultaat mocht er zijn, want ik kon hem strak-glimmend afleveren bij een zenuwachtige, maar ook zeer dankbare Annia. Deze lokale française, al zeker de 40 gepasseerd, wilde haar bruiloft nog eens overdoen. Wel keurig met dezelfde man overigens. "To renew your wedding vows", ik kom zo snel niet op de Nederlandse term en dacht eigenlijk dat dit meer een Amerikaans gebruik was, maar kennelijk heeft het ook Aups bereikt.

Waar gisteren het jaarlijkse Fête des enfants werd gehouden, met op het plein veel kinderattracties en natuurlijk op het grote podium voor het stadhuis de optredens van de twee concurrerende dansverenigingen: 'Isadora' en 'MC Dance'. Maartje trad op als lid van de eerste en deed het wederom hartstikke goed. Leuk detail is dat Daatje volgend jaar ook op dat podium staat, want die heeft zich in een dolle bui ook opgegeven. Dat is vast en zeker voer voor een leuk berichtje (met foto's!) in de toekomst.

Gelukkig was ik zelf net op tijd terug van Nice Aéroport, waar ik broer Maarten heb opgehaald, die heel gezellig een paar daagjes over is ter ere van mijn verjaardag morgen. Woensdag vlieg ik met hem mee terug naar Nederland om de diplomauitreiking van Rogier bij te wonen, die dan vervolgens bij ons vakantie komt vieren. Hartstikke leuk!

Grand gala ....

Gisteravond was het dan eindelijk zo ver! Maartje was er al weken lang zenuwachtig voor of over zo u wilt, want het grote gala van de dans werd gehouden in ons eigen Centre Culturel. Ze heeft het hele jaar op dinsdagavond geoefend en moest al vroeg aanwezig zijn met haar 4 mooie kostuums. Niet veel later waren ook wij aanwezig, want het programma zou om 20.00 uur starten. Buiten stond men al worstjes te knoeien en binnen deed de buvette goede zaken. Zelf hadden we nog wat koeltassen meegenomen met lekkernijen, dus het feest kon beginnen.

En dat deed het, overigens pas na negenen toen de voorzitter van de dansvereniging en de 'hoofd' dansjuf eerst uitgebreid de hele wereld gingen bedanken, maar een stief kwartiertje dankjewellen later ging het dan toch echt van start. Er passeerden wel 26 acts, die werden afgewisseld met de Miss Aups verkiezingen, een waar feest voor het oog. Onze mooie dochter deed het fantastisch natuurlijk en zag er oogverblindend uit.

Zoals voorspeld zat de zaal bommetjevol en was elke stoel bezet en een geweldige ambiance zorgde voor een onvergetelijke avond. Er werd gedanst door groepjes van verschillende leeftijdsniveaus, vanaf 4 en 5 jaar oud tot in de 40. Disney was als kapstok gebruikt, dus een rijke schakering aan de beroemde kaskrakers kwam voorbij. Van Alladin en Junglebook tot en met de Dalmatiers. Raar hoor om dat allemaal in het Frans te horen; Cruella Diablesse, of wat dacht u van Supercalifragilisticexpialidocious ....?

We hadden wat rozen meegenomen om aan het einde van de avond aan onze 'star' te geven. Tot onze verbazing vroeg Luuk of hij er eentje aan mocht bieden aan aan heel lief klasgenootje!!! Natuurlijk vonden we dat goed. Kijk maar eens goed naar de foto's die ik voor de gelegenheid online heb gezet. Klik hier.

Twee van Maartje's acts worden op 28 juni, fête des enfants in Aups, op het grote plein nogmaals opgevoerd. We staan daar dan niet meer te kijken als toerist, maar als trotse ouders en inmiddels toch wel echte Aupsois, want bbq's met de voetbalclub, een dansgala waar bijna letterlijk het hele dorp zit te kijken, het helpt allemaal mee in het proces van integreren, dat langzaam, maar zeker en gestaag verder gaat...

35 graden en hartstikke druk en enorm trots ...

Rogier is geslaagd! Ik ben reuze trots, temeer daar hij een hele mooie lijst met cijfers kon doorgeven. Maar liefst 4 achten, 2 zevens en maar 1 zes. Top prestatie! Op 1 juli zal ik als trotse vader bij de uitreiking van zijn diploma aanwezig zijn en daags daarna vliegen we samen hier naartoe en kan zijn welverdiende vakantie beginnen!

De website begint ondertussen hier z'n vruchten af te werpen. Gisteren weer twee verzoeken voor verhuur via de site en sleutel- en zwembad service. Ondertussen maken Luuk en Maartje hun schooljaar af en dat gepaard met enorm veel 'events'. Zo ga ik met Luuk mee als begeleider van zijn schoolreisje naar Monaco, doe maar duur, en is vanavond de eindejaars BBQ van zijn voetbal. Maartje heeft vandaag een vriendinnetje te logeren, dus die gaat vanavond gewoon mee en morgen ook naar het grote jaarlijkse gala, waar Maartje maar liefst in 4 dansen optreedt.

We zijn wederom gewaarschuwd voor een hele lange avond, maar dit keer schijnt er een goed buffet te zijn. Meer dan 600 plaatsen zijn verkocht, dus hoe dat ooit in ons Centre Culturel gaat passen, ik weet het niet. Mocht het morgenavond nog zo warm zijn als gisteren en vandaag dan gaan we de 35 graden met gemak weer halen en dan met z'n allen samengepakt in een gebouwtje zonder airco.... we zien het wel. Maartje heeft prachtige kostuums en maakt zich al reuze druk over het hele gebeuren, maar ze heeft het hele jaar goed geoefend, dus we zullen vast als trotse (alweer!) ouders daar zitten te glimmen. Natuurlijk maak ik foto's en zal ik die hier in een blogje plaatsen.

Ondertussen ga ik zometeen snel op weg naar Regusse, waar de Ierse eigenaren van dat hele smerige zwembad zijn aangekomen. Ik ben erg benieuwd naar hun reactie, want inmiddels heb ik het bad in uitstekende staat, zijn de klusjes in hun huis keurig gedaan en heb ik gisteren het gras gemaaid. Daar kwamen maar liefst zes van die mega-zakken met gras vanaf dus dat was de moeite. Zometeen de factuur presenteren dus, maar dat zal vast goed gaan. Daarna het elektronische hek voor Pastis af installeren en een slot bij een buurman vervangen. Vervolgens wacht er nog de aanleg van een arrosage systeem.(beregeningsinsallatie) Druk, druk, druk.

On joue au foot ...

Gisteren was het zover: het jaarlijkse grote voetbaltoernooi, georganiseerd door onze eigen Aups-Regusse-Tourtour voetbalclub. Nu speelt onze Luuk daar in het eerste van de débutants (ja, er zijn meer débutants, wel 3 teams) dus werden wij natuurlijk geacht aanwezig te zijn. Nu waren we al gewaarschuwd door diverse vrienden dat het een lange dag zou worden, dat er geen schaduw te vinden is en dat er geen horeca-faciliteiten georganiseerd zouden worden. Dit laatste leek me al vreemd in dit land en bleek ook helemaal niet te kloppen, maar dit terzijde.

Aanvang 09.30 uur en afloop niet vòòr 19.00 uur. Dus kwamen wij keurig op tijd, samen met Ray en Maria, Engelse vrienden die hier al 6 jaar wonen en wiens zoon William ook voetbalt, gewapend met partytent, tafel, stoelen en nog belangrijker 4 koelboxen met heerlijke hapjes, koude drankjes stipt op tijd ons installeren langs de lijn. Daatje en Maria hadden enorm hun best gedaan en we hadden dan ook alle aanwezigen kunnen laten meegenieten. Het was overigens al een drukte van jewelste en je kon zien dat de Fransen met enig respect naar onze uitstalling keken, vooral naar de meegebrachte drank en etenswaren. Ik denk dat we ons Hollandse imago wel enigszins hebben afgeschud.

Luuk heeft wel 10 potjes gevoetbald en zich van zijn beste kant laten zien, met een mooie medaille als eindresultaat. Wel was het van groot belang tussen het voetballen door snel de schaduw van onze tent op te zoeken en veel te drinken. Het was met gemak 32 graden en vorig jaar is nog een jongetje met uitdrogingsverschijnselen naar het ziekenhuis afgevoerd. Dat vele drinken heb ik ook maar gedaan, maar misschien was het verstandig geweest wat minder alcoholische drankjes te nuttigen, want ik voel me vandaag op z'n zachts gezegd wat wankel....... Santé !

kastjes schroeven ...

Ik ben een paar dagen in Nederland. Nee, nu eens niet om lekker te vliegen, maar om onze pied a terre in Leidschendam in te richten. Vriend en huisbaas William heeft gelukkig enorm geholpen en aangezien we beide een enrome hekel hebben aan het beroemde Zweedse woonwarenhuis, zijn we er in recordtempo doorheen gesjeesd en hebben we zijn bus en aanhanger binnen no time volledig gevuld met de bekende bouwpakketten. Ze hadden alles op voorraad en het was gelukkig nog niet stampvol.

Inmiddels ben ik dus al twee dagen aan het schroeven, inbussen, in elkaar passen van allerhande meubeltjes en staan de blaren bijna letterlijk in m'n handen. Het levert overigens een hoeveelheid afval-karton op waar je u tegen zegt, maar goed; we kunnen hier nu neerstrijken i.p.v. weer zo'n hotelkamertje waar ik me nooit thuis kan voelen.

Gisteravond bij broer Maarten een zeer gezellige verjaardags-BBQ gehad en net even gezellig een uitsmijtertje gegeten met m'n grote kids en ook daar gaat het prima mee! Heerlijk om ze even te zien en 1 juli zien we elkaar gelukkig alweer op de diploma uitreiking van Rogier, want die is er vast en zeker van overtuigd dat ie het heeft gehaald. Chapeau! Daags daarna vliegt Rogier met me mee terug voor een welverdiende vakantie en later komen Bine en een vriendin ook nog van het Zuid-Franse leven genieten. Allemaal om naar uit te kijken dus.

De pauze om dit blogje in te typen is helaas voorbij en er wachten nog zeker 120 schroefjes tot aan de eindstreep, dus kop op, even diep ademhalen en gaan met die ....

Hard werken ....

Eén van de diensten die wij hier aanbieden aan eigenaren van tweede woningen is het onderhoud van hun zwembaden. Nu betekent dat meestal niet veel meer dan één of twee keer per week de skimmers (die afzuigputjes aan de zijkant) ontdoen van blaadjes en dergelijke die in het zwembad zijn gewaaid, de bodem schoonmaken, de chemicaliën controleren en het zandfilter 'backwashen', zodat het er weer even tegen kan. De chemicaliën bestaan in de meeste gevallen uit zoutzuur(!) en chloor die de PH- en Chloor-waarde bepalen in verband met het voorkomen van algengroei.

Laatst werd ik gebeld door een vriendelijke Ier, die mij met zwaar accent vroeg of ik zijn zwembad in het naburige Regusse ook 'uit zijn winterslaap' wilde halen en voor dat ik het wist had ik ja gezegd. Wat bleek.....Het was maar goed dat ik het project op basis van nacalculatie in de aanbieding heb gedaan.:

M'n nieuwe Ierse vriend is namelijk echt belazerd door één of andere monsieur Rosé, die kennelijk meer van het gelijknamige product hield dan van goed werk afleveren, want de zwembad pomp stond onder water en was total loss, het zwembad zelf zowat zwart aangekoekt in de alg en kalk en de mozaïek tegelrand liet op de meeste plaatsen los. Dit alles terwijl meneer Rosé voor een paar honderd Euro het zwembad winterklaar heeft gemaakt. Voor de grap heb ik wat fotootjes online gezet, klik hier!

Het is mijn eer te na om dit niet piekfijn voor hem op te lossen en zo een prima visitekaartje af te leveren, te meer daar we dit huis volgend seizoen ook in de verhuur gaan nemen en hij mij heeft verzocht een verbouwing te regelen en coördineren en het huis en zwembad op regelmatige basis te willen controleren. Een leuke klus dus, maar wat een werk om dit zwembad weer toonbaar te maken.

Doop op Hemelvaart ...

Vandaag een heerlijke warme vrije dag. We zijn gaan picknikken aan het 'lac'. Daatje heeft een lekkere lunch in elkaar gefabriekt, bestaande uit pasta-salade, sandwiches met ham, een gekookt eitje, lekkere watermeloen en dit alles onder het genot van een mooie gekoelde rosé St Jean en als toetje vers fruit. Helemaal niet gek aan ons eigen privé-strandje.

Het was ook de eerste keer dat we met Pastis naar het water zijn gegaan. Hij heeft de dag van zijn leven gehad en aan en in het water gespeeld. Ze staan erom bekend, de labradors, dat het echte zwemmers zijn en Daatje nam hem mee het water in en zonder enige paniek zwom hij terug naar de kant.

Hij is dus gedoopt vandaag, onze Pastis op deze jour de l'Ascension....

La Classe n'est pas un salon de discussion

Ja hoor, Luuk heeft weer 20 regels strafwerk gescoord en ook deze keer was hij niet de enige schuldige, maar was de hele klas weer aan de beurt. Ik denk dat de juf inmiddels wel aan de grote vakantie toe is. Dat geldt ook voor ons, want het is hier een drukte van jewelste. Eerst Kwam Bien en wat was dat gezellig! Echt heerlijk natuurlijk om haar zo dicht bij me te hebben en inmiddels zijn de tickets voor de zomer al geboekt. Halverwege die week arriveerden Michel, Nicole, Emma en Isabelle voor een weekje welverdiende vakantie. Ook enorm leuk, maar best intensief natuurlijk, want zij waren nog maar net vertrokken, of mijn moeder stond al weer op het vliegveld van Nice op ons te wachten. Morgen gaat zij huiswaarts, maar voor volgende week staat Conny alweer op de kalender. Om naar uit te kijken.

Vanavond heeft mijn moeder ons uitgenodigd voor een lekker hapje in 'huis'-restaurant St-Marc en Luuk verheugt zich alweer op de slakken. Het weer is vandaag en morgen weer iets minder, maar de voorspellingen zijn gelukkig prima en onze kids zijn vrolijk, niet alleen door al ons leuke bezoek, maar ook omdat zij nu officieel op school hebben gehoord dat ze overgaan naar de volgende klas! Wat een prestatie.....

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder en het weer is helemaal opgeknapt, een lekkere 27 graden, met een klein windje en lekker druk, want net een huurderswissel achter de rug, vanochtend een nieuw commercieel gesprek over zwembad- en tuinonderhoud en iemand die voor zijn nieuwbouw een begeleider zoekt. Ondertussen help ik mijn Engelse vriend Ray met de bouw van zijn garage, zodat ik weer eens wat eelt op mijn handen krijg van emmertjes beton en dakpannen.

'Op' La Vallée zijn ondertussen weer heel wat gezellige buren aangekomen, zodat ook hier het heerlijke zomerse leven van start kan. Op naar een volgend blogje, wat sneller dan deze laatste, want die heeft nogal op zich laten wachten.

Club Lions à Aups

Nooit gedacht nog eens uitgenodigd te worden door de Lions Club, en zeker niet in Aups, maar afgelopen woensdag was het dan zo ver! Een prachtige uitnodiging van Mw Kergoat-Mitchovitch, de présidente van de 'Lions Club Porte du Verdon' om met ze te dineren in restaurant Les Pins in Sillans La Cascade. Nu maak ik wel eens een praatje met haar man, die 's ochtends met zijn dog (één van bijna pony-formaat) langs ons huis loopt en ik denk dat ie ons wel wat potentieel toedichtte, vandaar...

Het was een bijzonder leuke avond met een zeer bont gezelschap. In totaal waren we met z'n achttienen: negen Fransen, twee Engelsen, vier Belgen en drie Nederlanders, waaronder wijzelf. Allen geschaard rond een grote vierkante tafel en ander het genot van een glaasje champagne hebben we ons aan elkaar voorgesteld en gelukkig kreeg ik er een paar mooie Franse zinnen uit, zodat we daarna snel over konden gaan tot het informele gedeelte van de avond.

Tijdens een lekker diner (het hoofdgerecht was parelhoen, erg smakelijk!) leerden we iedereen kennen en zoals ik al zei, een bont gezelschap: een hoteleigenaar met zijn echtgenote, een oud burgermeester van één van de Parijse voorsteden, een architect, een aantal kunstzinnige lieden, variërend van choirist tot kunstschilderes, een adviseur, een oud-Philips man en nog een beroep dat ik even kwijt ben. Natuurlijk kwam het al snel op de charitatieve doelen van de Lions en of we er wat voor zouden voelen... We hebben vast een goede indruk achtergelaten, want we besloten de avond met een uitnodiging van de présidente voor een vernissage van de expositie die opent in de nieuwe galerie van Aups en iedereen sprak de hoop uit ons weer te treffen bij een volgende gelegenheid.

Voordat we ons in dit avontuur zullen storten, mochten we al echt voorgedragen worden, dan willen we wel veel meer te weten komen over deze Lions en wat er dan van je verwacht wordt. Dit diner was kennelijk bedoeld als een eerste kennismaking en wat ons betreft mag er best nog één volgen.

Strafwerk, rapporten en bezoek

Het is al weer veel te lang geleden dat ik voor het laatst een blogje heb gepubliceerd, maar het was ook zo enorm druk. Enerzijds met het voorbereiden van het werk dat we in het zomerseizoen zullen gaan doen en anderzijds met van alles en nog wat. En dat van alles en nog wat is dan vooral Pastis, want een jonge hond in huis nemen en opvoeden is reuze leuk, maar vergt de nodige aandacht en energie. Je krijgt er heel veel voor terug: aandacht, liefde, knuffels, krassen, beten, veel vuile was, hele vuile schoenen, verdwenen schoenen, andere mysterieuze verdwijningen, heel veel loopjes, op z'n minst drie poep-opruim klusjes per dag (we willen de relatie met al onze buren graag goedhouden), af en toe de geur van natte hond, maar vooral een fantastisch maatje.

Ook mijn oudste broer John en zijn ega Annette waren helemaal gek op Pastis. Ze waren een paar daagjes op bezoek en het was reuze gezellig. Voor John en Annette een welkome rustpauze in een veel te druk leven en voor ons en de kinderen een fijn weerzien met veel kletsen, hier in de rondte kijken natuurlijk en ja .... ook lekker eten en drinken, want dat is hier niet weg te denken. Dit alles in een heerlijk zonnetje, wat een welkome afwisseling is in een zeer nat zuid-frans voorjaar. De oudjes spreken van het natste voorjaar dat ze ooit hebben meegmaakt.

Eigenlijk wilde ik het helemaal niet over Pastis hebben, maar over Luuk en Maartje, want het is vakantie en ze hebben hun tweede trimester afgerond en zijn hard op weg erg Frans te worden. Zo presteerde Luuk het om op de laatste dag nog even 20 regels strafwerk te 'scoren': "Je ne dois plus bavarder en classe." Het moet gezegd; het was collectief strafwerk voor de hele klas., dus we weten niet precies hoe groot Luuk zijn bijdrage hierin was, maar de juf zag het even niet meer zitten en zag er ook erg slecht uit de laatste dagen voor de vakantie.

En als trostse vader kan ik natuurlijk niet nalaten hier ook de woorden van de juffen over onze kinderen in hun Paas-rapport weer te geven. Diezelfde juf over Luuk: "Très bon trimestre. Luuk est lecteur. Bonnes capacités en maths. Il s'est bien intégré dans la classe et a maintenant des relations de camaraderie avec les autres. Il est très agréable de travailler avec lui.Continue ainsi!"

Ook het rapport van onze muis mocht er wezen: "Maartje a sa place maintenant au CE2. Les progrès sont importants en vocabulaire. La compréhension n'est bientôt plus un obstacle tellement elle enrichit son vocabulaire. Continue toujours aussi bien!"

Naast dit commentaar kregen ze beide natuurlijk een lange lijst met mooie cijfers en we kunnen dus gelukkig met een gerust hart naar het laatste trimester kijken. Deze week is de eerste van twee weken voorjaarsvakantie en hebben we ze ingeschreven voor het Centre de Loisirs. Een soort buitenschoolse opvang, waar allerlei leuke activiteiten worden georganiseerd. Van Voetbal en klimmuur tot kajakken op het meer, picknikken, theater enzovoorts. Er waren vanochtend al diverse vriendjes en vriendinnetjes aanwezig, dus dat komt vast wel goed. Volgende week komt Jacobine! We verheugen ons er allemaal reuze op. Rogier zit thuis te blokken voor zijn eindexamen, maar begint daaraan met een mooie lijst, dus toi toi toi! Gelukkig zien we hem daarna weer snel. Ook Oma Sonja komt in mei en Daatjes hartsvriendin Conny. Later van de zomer hebben ook al veel vrienden aangekondigd te zullen gaan komen, dus het wordt ongetwijfeld weer een mooi seizoen!

Parallélépipède

Maartje kreeg eergisteren boeiend huiswerk mee. Ze moest verschillende meetkundige vormen herkennen en benoemen, dus algauw was ik voorbeelden aan het verzinnen ter oefening: - wat is een krijtje - een voetbal - een kaboutermuts - een pyramide - en .... eh ... een schoenendoos. Deze laatste spande zonder twijfel de kroon: "un parallélépipède" en Maartje gooide het er zo uit, echt ongelofelijk knap. Zo leert haar vader ook nog eens wat, want na lang piekeren kwamen sphère, cône, cylindre en pyramide, maar toen was ik er echt helemaal klaar mee.

Vorige week woensdag had Luuk zijn grote vriend Julien te spelen en Maartje haar vriendin Mina en het is echt bizar je eigen kindere aan tafel lekker vlot Frans te horen keuvelen. Zelfs met het onderling ruziemaken vallen Maartje en Luuk af en toe "terug' in het Frans. Wat is het toch snel gegaan en wat hebben kinderen in deze leeftijd toch een fantastisch oor voor taal en enorm leervermogen.

We hebben natuurlijk nog een heel leergierig mannetje in huis: Pastis! Alhoewel erg vermoeiend en constant om aandacht vragend is het toch een heerlijk beest, die veel plezier in ons gezin brengt. Onze training begint ook echt vruchten af te werpen. Hij is het bijten en tegen je opspringen bijna afgeleerd, haalt 'het' door de nacht en loopt al aardig mee aan de lijn. Kleine stukjes, want puppen mogen nog niet zo lang. Pastis groeit als een dolle en komt nu meer dan een kilo per week aan. Waar houdt het op?

Labradors staan bekend als echte verhuizers. Nu, Déménagaments Pastis kan er wat van. Regelmatig pakken we schoenen, laarzen en weet ik wat allemaal nog meer van 'm af. Vooral pantoffels zijn favoriet. Laatst zag ik de mijne liggen... in de tuin van de buurman. Zo kom je nog eens ergens.

Over sociale contacten gesproken; sinds we met Pastis in het dorp komen, zijn we enorm in populariteit gestegen. Het hele dorp wil nu even een praatje met ons maken, een aaitje geven en ons voorzien van allerhande adviezen, want een ieder hier vindt zich 'sans doute' de allerbeste specialist.....

De eerste nacht met Pastis ..

We lijken wel een stel jonge ouders, die met hun baby'tje voor het eerst terug uit het ziekenhuis de nacht thuis doorbrengen. Maar het viel reuze mee, geen uren gepiep of gejank, af en toe wat geschuifel en natuurlijk was het maar goed dat we tegels hebben, want de zindelijkheidstraining moet nog beginnen.

Wel hebben we zelf niet zo goed geslapen, het hoofd nog vol van deze nieuweling en hoe het zou gaan deze eerste nacht. Daatje zat dus om kwart over drie aan een kopje thee (uiteraard met ontbijtkoek!) en kon meteen met keukenrol aan de slag. Pastis heeft zijn etensbak snel gevonden en hij mag nu drie keer per dag, nadat wij hebben gegeten, 70 gram speciale Purina Proplan puppievoeding. Mooie handel trouwens al dat beestengedoe, want je loopt er aardig op leeg!

Dat nà ons eten is ons aangeraden om meteen de hond duidelijk te maken waar hij staat in onze roedel, alhoewel onze kids daar natuurlijk heel anders over denken en al een uur met hem op de grond liggen te dweilen. Ik gaf hem net zijn 70 gram brokken, zeg maar een goede bodem in een forse bak en die ging in nog geen 30 seconden naar binnen, daarna even lekker lurken uit de grote drinkbak en vervolgens midden in de kamer een drol van mega-formaat!

Na het obligatoire foei en nee Pastis hem snel naar buiten getild en achter gesloten deuren de vloer schoongemaakt. Het is belangrijk dat hij dit niet ziet, anders blijft ie je werkjes bezorgen. Ik had gister al wat fotootjes beloofd, hier zijn ze:

http://gallery.me.com/peterkastelein#100126

Het is in gewoon daglicht overigens al moeilijk al de nuances van zijn mooie zwarte vacht goed te zien, op foto's bljift er weinig meer over dan grote zwarte vlakken. Het maakt hem allemaal niet minder schetig. Nog een laatste woordje over Pastis uitlaten. Ik heb inmiddels twee keer een paar minuten met hem buiten 'gelopen', maar meneer gaat na één stap zitten en verroert vervolgens geen vin (poot), wat letterlijke aanloopproblemen, voordat we het weten is het vast en zeker een ware kilometer-vreter.

Gezinsuitbreiding ...

Daatje en ik hebben het er al vaak over gehad sinds we in Frankrijk wonen: 'zullen we nog een kleintje nemen?' Het fotootje verraadt natuurlijk al dat het hier niet om een babietje gaat, maar een pup! We hebben hem Pastis gedoopt en vanavond opgehaald. De kinderen dolenthousiast en wij zelf eerlijk gezegd ook, want het is een scheetje. Een zwarte labrador, terwijl we eigenlijk op zoek zijn gegaan naar een 'marron' (chocolade-) bruine versie, vonden we bij een fokker op een uurtje afstand van Aups een keur aan verschillende Labrador-pups.

We kregen een goed gevoel bij Madame Chanot, die volgens mij zelf ook in een kennel sliep, maar dit terzijde. De Labrador is lief, makkelijk en aanhankelijk en dat werd ook in de kennels al snel duidelijk. Er liepen diverse volwassen exemplaren rond en gaandeweg onstond toch een lichte voorkeur voor een zwart exemplaar.

'Onze' Pastis kwam als eerste op ons afrennen en bleef aan mijn hand likken tot ie er bij bijna bij neerviel, dus de keus was snel gemaakt. Nu begint een lang proces van opvoeden, met liefde en geduld en ferme hand en vooral consequentie, zo heb ik gelezen en is ons verteld. Een training onder leiding van een professional is waarschijnlijk ook een goed idee. We zullen zien!

In dit blog een eerste fotootje, binnenkort volgen vast en zeker veel meer.

Economie in Frankrijk

De economie in Frankrijk, oftewel hoe gaan de Fransen om met al deze economische malaise? Laat ik vooropstellen dat ik na een weekendje vliegen met Nederlandse vrienden, een Nederlands krantje, het NOS journaal en een praatje in de hotelbar, zwaar depressief ben teruggekomen. Althans volgens al deze 'bronnen' zitten we in een crisis à la jaren dertig en is de hele economie ingestort en staat ons nog zeer zwaar weer te wachten. Niet alleen in Nederland, maar wereldwijd een conjuncturele dip van mega-formaat, aangewakkerd, of verstrekt door de financiële crisis, zodat het heftiger wordt dan ooit en zeker nog heel lang gaat duren.

Inmiddels praten de Nederlanders nergens anders meer over en ze spreken ook allemaal over het feit dat ze het er alleen nog maar over hebben, dat kan je lang volhouden natuurlijk. Hoe is dat nu in Aups? Natuurlijk zijn er ook hier gevolgen merkbaar, zoals bezuinigingen, geen handel in huizen, de verhuur van vakantiewoningen die later in het seizoen op gang komt dan gebruikelijk, maar toch, het echte jammeren hoor je hier een stuk minder en als illustratie daarvan een korte greep uit het nieuws van de Var-Matin van hedenochtend...

Op de voorpagina zeer groot nieuws voor de Var: Michelin heeft haar sterren weer uitgedeeld en afgepakt en na drie jaar heeft de Var eindelijk weer een 2-sterren restaurant. Dit nieuws komt terug op pagina 2, 3, 5 en 8 (of zoiets) in de vorm van interviews met de kok, andere koks, klanten, de VVV en ga zo maar door. Ook op de voorpagina nieuws over de renovatie van het centrum van Draguignan. Verderop natuurlijk nog veel meer lokaal nieuws, het altijd spannende rechtbankverslag, een mooi verslag over schoonheidsspecialistes die ernstig zieken bijstaan in hun strijd tegen kanker en een verhaal over Frankrijks beroemdste minister, Rachida Dati, 'onze' mooie minister van Justitie.

Toegegeven de Var Matin is geen le Figaro, of le Monde, maar ook deze koppen toch een stuk minder economische malaise, terwijl la douce France toch echt er net zo diep in zit. Dit illustreert natuurlijk het Franse 'savoir vivre' en de altijd overheersende aandacht hier voor goed eten en drinken, niet alleen als bezigheid, maar ook als primair gespreksonderwerp. Naast het weer natuurlijk ....

Een bijzondere vliegtrip

Binnenkort verloopt mijn PA46-DLX typerating. Voor de niet-viegers onder ons: een aantekening in mijn brevet dat ik mag vliegen op de Piper Malibu Jetprop. Een werkelijk schitterend vliegtuig met turbinemotor en drukcabine. Met andere woorden hij kan hard en hoog. Samen met drie vliegvrienden, heb ik dan ook gister en eergister een rondje 'Europa' gevlogen om te even te oefenen, zodat we binnenkort weer examen kunnen doen, de zogenaamde 'profcheck'.

Zij hebben mij opgehaald (met de Mailibu) in Cannes en we zijn vervolgens zaterdag-middag naar Perscara in midden-oost Italie gevlogen, daar van plaats gewisseld en daarna heb ik zelf naar Corfu gevlogen, alwaar we in donker zijn geland. Snel een hotel en restaurant gevonden en een klein Ouzootje gedronken.

Gistermorgen enigszins duf ingestapt en de route ging naar Dubrovnic, een prachtig veld, dat we dankzij een strak vliegende Marco vanuit allerlei hoeken hebben kunnen bewonderen. Paul sprak van een 'Spitfire'-approach.... Daarna naar Lubiljana, vervolgens Baden Baden en tenslotte was het weer mijn beurt terug naar Rotterdam. Geland in donker en regen, een heel contrast met het lekkere weer tijdens de rest van de trip.

Wat een geweldig vliegtuig, het klimt moeiteloos naar Flightlevel 270, zo'n dikke 8 kilometer en op die hoogte zijn snelheden over de grond van tussen de 500 en 600 kilometer per uur heel goed te doen. Stop 4 piloten in zo'n kist en je hebt een geweldig vliegweekend. Heb je daarentegen niet zo veel met dat vliegen, dan haak je natuurlijk snel af. Aan hen is dit blogje dan ook niet zo besteed. Ik zit nu zelf voor de terugreis naar Nice in de vertrekhal van Rotterdam Airport te wachten, want ophalen in Cannes ging wel, maar terug ging de weg via Rotjeknor.

Snel weer terug naar huis en 'loved ones', maar niet voor lang, want binnenkort is Rogier jarig en dat wil ik natuurlijk niet missen!

Carnaval te Nice!

Ik wist eigenlijk helemaal niet dat de Fransen ook een Carnaval-traditie kennen. Wel in de overzeese gebieden natuurlijk, want in dat 'Outre-mer' wordt behoorlijk wat gefeest, en ook geprotesteerd overigens, want dat is hier elke dag in het nieuws: hyper-inflatie, corruptie, grote protestmarsen op Guadeloupe en een roep tot ingrijpen, dus ook hier Wilders-geluiden, maar dit terzijde.

Gisteren zijn we gaan kijken naar het 'Carnaval de Nice, le Roi des Masquarades'. Niet echt een bescheiden inzet dus, maar deze 'koning van de alle masquarades' was de titel meer dan waard! Echt torenhoge praalwagens, omgeven door prachtig verklede figuren onder een strakblauwe hemel en in een fantastische sfeer. Ik geloof niet dat we ooit iets vergelijkbaars hebben gezien. De kinderen hebben er 5 grote zakken confetti en zeker 9 spuitbussen serpentine doorheen gejaagd. We vonden het een topdag!

Vooraf was ik nog enigszins bang dat parkeren een crime zou worden, maar je kunt in Nice-Nord in een gloednieuwe parkeergarage op 1 minuut van de autoroute parkeren. Daar begint lijn 1 van de even nieuwe tram, die je in 5 minuten naar hartje Nice brengt, op 100 meter van het podium waar Daatje al in oktober online plaatsen voor had kunnen bemachtigen. Het parkeren was gratis op vertoon van het tramkaartje van 2 hele Euro's. Nice ligt op ongeveer 110 kilometer van Aups en het eerste stuk tot aan de rijksweg duurt natuurlijk het langst, zodat je toch zeker een uur en een kwartier in de auto zit.

We waren zelfs nog aan de vroege kant dus hebben eerst nog heerlijk onder een terrasverwarming geluncht en we zagen al de meest bizar verklede Fransen zich spoeden naar het begin van de optocht. Ons eenmaal door de mensenmassa's gewurmd, konden we op rij 1 van de eerste tribune plaatsnemen. Topplaatsen, want de optocht kwam op nog geen paar meter voorbij. Ik heb natuurlijk een hele rij foto's genomen en en aantal daarvan kan je hier bekijken:

Klik voor Fotogalerij Carnaval.

Éducation bucco-dentaire ....

Vorige week kreeg Luuk van zijn juf een stenciltje mee voor de ouders: Deze "invitation pour les parents des enfents de l'école élémentaire AUPS" was voor "une éducation bucco-dentaire dans la classe de CP" Een voorlichting dus door een tandarts voor ouders en kind over het belang van een goede mond- en gebitsverzorging en een aanstaande verplichte controle. Er is een landelijke campagne gestart om de kinderen en ouders te doordringen van het feit dat goed poetsen belangrijk is.

Nu is dat voor ons redelijk vanzelfsprekend en gaan Maartje en Luuk al vanaf hun tweede 2 x per jaar naar de tandarts, hier is dat kennelijk iets minder goed geregeld. Tot nu dan want deze (kinder-)controles en evt ingrepen worden van staatswege verzorgd en betaald.

Zo zat ik dus vanochtend in het computerklasje van ons schooltje met 1 opa en 7 erg Franse moeders naar een DVD-tje te kijken met de meest smerige plaatjes van wat er allemaal mis kan gaan in een kindermond en te luisteren naar het prachtige Frans van de tandarts die erbij vertelde dat dit allemaal niet nodig is, als je maar keurig poetst. Hij haalde vervolgend een kunstklapper van mega formaat uit zijn tas en dito borstel om ons nog eens allemaal voor te doen hoe te poetsen.

Ik vond het al met al een enigszins bizarre aangelegenheid, de hele setting, de inhoud, het voor de hand liggende advies en moeders mopperend op het vele snoepen van hun gespuis en ondergetekende die braaf is blijven zitten luisteren en 45 minuten lang vriendelijk heeft zitten knikken, maar met z'n gedachten heel ergens anders was.

Zoals in de lucht, waar ik gister een prachtige vlucht heb gemaakt met instructeur om mijn Franse RT te oefenen. Hij liet me dan ook een vlucht voorbereiden vanaf Cuers door meerdere gebieden met een 'touch en go' op le Castellet (mooi veld met privé(!) 737's) dat ligt aan het Formule1 circuit van Paul Ricard en een stuk voor de kust van Hyeres langs de mooie eilandjes van les Porquerolles en het vakantieverblijf van Nicolas et Carla, Fort de Brégançon, de haven van Toulon met z'n marinehaven met nucleaire aircraft carrier enz. Het vliegen met een Franse Robin vormt al lang geen probleem meer voor me, het navigeren in deze streek ook niet, want het barst van de mooie herkenningspunten en het zicht was fantastisch, we zagen Corsica liggen en de besneeuwde Franse Alpen, werkelijk prachtig allemaal en ik heb met wel 5 Franse Air traffic controllers gecommuniceerd over diverse routings en transits en gelukkig verliep dat allemaal erg vlotjes, zodat ik inmiddels codes en keycards van de Aeroclub du Var heb gekregen en zelfstandig mag rondfladderen. Weer wat Franser geworden gister en vandaag....

Nieuw record!

Er was voor vandaag niet al te veel regen voorspeld. Sterker nog: het zou droog blijven, dus in m'n pak gehesen en helmpje op en op de fiets. Nee, niet de motorfiets, maar echt waar de racefiets. En ik voelde me stoer en sterk, dus dacht ik: kom een lekker groot rondje. Voor de kenners van de streek: eerst langs de brandweer van Aups richting Fox Amphoux, vervolgens richting Sillans la Cascade en verder naar Salernes, dan richting Flayosc en vlak daarvoor linksaf naar Tourtour en weer terug naar Aups.

Alles bij elkaar op het metertje van mijn fiets zo'n 57 kilometer, een nieuw record. Helaas bleef het voorspelde weer uit en ging het tijdens de klim naar Tourtour genadeloos hard regenen, ik moest toen nog de laatste 15 km en ben nat geworden op plekken waar je normaal gesproken echt droog bljift. Ik beloof je dat is een naar gevoel, zeker al fietsend! Ik geloof ook niet dat ik het ooit zo koud heb gehad. Eenmaal thuis snel een droge pyjama aan en dikke sloffen, maar het heeft zeker een dik uur en een sessie onder de zonnebank en een warme douche geduurd voordat het gevoel in benen en tenen weer een beetje terugkwam.

Daatje is ondertussen met hernieuwde energie aan Franse les begonnen. Ze heeft voortaan op vrijdagmiddag 2 uur les, uiteraard met het nodige huiswerk en we kijken 's avonds naar het Franse 8-uur journaal op TF1. Gewapend met woordenboek en goede wil, zijn we meestal wel in staat het overgrote merendeel te begrijpen.

Verder is februari ook in Zuid Frankrijk best een saaie maand. Zorgen dus dat we het lekker druk hebben en dat lukt best met al dat sporten, natuurlijk ook met wat commerciële activiteiten, die hun vruchten gelukkig beginnen af te werpen en stug doorgaan met leren dus, want zoals Daatje's oude juf en vriendin Edith uit Heemstede nog mailde: "petit à petit, l'oiseau fait son nid".

Lotto en truffels ...

Lotto en truffels, wat hebben die met elkaar te maken? Nu, dat is eenvoudig; gisteravond organiseerde 'de voetbal' een grootscheepse lotto en vandaag is ' la journée de la truffe noire' in Aups. Twee zaken om zeker even over te bloggen, want beide zijn een heel avontuur. Te beginnen bij de lotto. De voetbalclub, waar Luuk ook bij de débutants voetbalt in Aups is eigenlijk de club van drie dorpjes: ons eigen Aups, Tourtour en Régusse. Dit jaar was de jaarlijkse lotto (als een soort fundraiser) in de 'salle de fète' in Régusse.

Daar waren zeker driehonderd volwassenen en kinderen verzameld, aan lange tafels gezeten, met voor zich de gekochte lottokaarten en iedere 'tour; kon je twee keer een 'kine' en één keer 'un carton complèt' scoren en de kinderen één keer 'une kine garçon', of 'une 'kien fille'. De PC die in het begin werd gebruikt gaf al snel de ziel en werd onder luid gejoel vervangen door een ouderwets draaigeval, waar de balletjes met nummer met de hand uit werden gedraaid. Eén voor één vielen de prijzen om ons heen en werden de hammen, flessen met drank, friteuses, broodbakmachines en ga zo maar door uitgedeeld. Aan onze tafel had alleen Maartje geluk en haar 'kine fille' leverde een Barbie met extreel lang haar op. Luuk was na 8 rondjes prijsloos nagenoeg ontroostbaar. Wij ook overigens, want heel on-Frans was er niet voor de inwendige mens gezorgd en hadden wij tegen een uur of acht vreselijke honger en dorst.

Ik moet bij Bingo altijd aan André van Duin denken ('diezelfde vent weer van daarnet, nu wint hij weer een autoped, ik ben niet meer te houwen, ik ga die vent z'n bek verbouwen') en aan bejaardentehuizen, maar hier loopt echt het hele dorp uit, alle leeftijden en echt fanatiek, bijna bizar.... We hebben ons dus reuze vermaakt, ondanks het gebrek aan drank en voedsel.

De truffels waren vandaag. Ons dorp is niet alleen het centrum van de Haut Var, maar ook van de 'Truffe Noire', waarvan vandaag de jaarlijkse dag werd georganiseerd. Een markt dus, met veel kraampjes met truffels en aanverwante artikelen. Zelfs een aperitif op basis van truffels was te koop. Het hele plein rook naar de truffels. Het vloog me zelfs een beetje naar m'n keel. Leuk om mee te maken en te zien, maar nog leuker om lekker door diverse streekgerechten te proeven. Zo is er de hier beroemde Brouillade de truffes, een simpele omelet, maar dan met een beetje truffel er doorheen, vergezeld van een glaasje witte Chateau Roubine (natuurlijk ook hier uit de buurt)... heerlijk! Dat maakt de avond hiervoor dus meer dan goed.

Wat ook goed is, dat ik vanmiddag weer een heel stuk ben gaan fietsen, want goede voornemens moeten natuurlijk niet al in januari aan de wilgen worden gehangen....

Fietsen in de natuur

Je moet natuurlijk niet alleen goede voornemens hebben, maar ze ook waarmaken. Nu was het voor mij meer dan hoog tijd weer eens aan mijn gezondheid te denken en vooral aan m'n gewicht en conditie. Ik heb nogal een zwak voor het goede leven en dat ligt hier natuurlijk dagelijks voor het (letterlijk) opscheppen. Dus zijn Daatje en ik op 'regime' en is zij met de Wii Fit aan de slag gegaan en ben ik weer op de racefiets gestapt. De kilo's vliegen er dan af, maar daar moet je wel wat voor doen.

Gisteren was dat Aups-Regusse-Moissac-Baudinard-Bauduen-Aups, een rondje van net meer dan 40 kilometer, met heel wat klimmen en dalen. Ik heb er bijna twee uur over gedaan en ben in die tijd, je gelooft het niet, niet meer dan 10 auto's tegengekomen. Dat is zelfs voor Provencaalse begrippen heel erg weinig. Echt ongelofelijk, bijna een beetje eng van tijd tot tijd. Ik heb dan wel een mobieltje bij me, maar er is niet eens overal dekking en je voelt je dan één met de prachtige natuur. Door uitgestrekte bossen, bijna verlaten dorpjes, langs het diep-blauwe Lac St Croix, met besneeuwde bergtoppen aan de horizon, allemaal een waar feest voor het oog.

De temperatuur was alleen iets minder geslaagd en tegen het eind van de middag, zakte het kwik weer snel richting het vriespunt. Op een aantal plekken krijg je het dan ongenadig koud. Hoe hard je ook aan het ploeteren bent, na een uurtje gaan met name je tenen erg koud aanvoelen. Stop je bovendien met trappen tijdens een steile afdaling, waar je met een kilometertje of 60 de berg af suist, dan voelt het binnen een paar seconde als -10 en daar ben je dan niet op gekleed. et duurde dan ook even voordat ik eenmaal thuis weer helemaal ontdooid was en wat toen overbleef, naast de spierpijn, was het goede gevoel van lekker wat te hebben gedaan en weer een stapje dichterbij m'n streefgewicht. Nog maar 4000 kilometer te gaan .....

Badkamer ...

We hebben besloten de badkamer beneden, die aan onze slaapkamer vastzit, onder handen te nemen. Het is namelijk zo, dat we hier geen bad, maar alleen een douche in hebben en ik nogal verzot ben op een lekker badje van tijd tot tijd. In de zomer mis je dat niet zo en is een douche in al die warmte juist erg lekker, maar nu in de winter gingen we het toch steeds vaker missen. Aangezien we in de badkamer boven een douche hebben en natuurlijk ook in bad kunnen douchen, hebben we de knoop maar doorgehakt.

Dus samen met meneer Michel, hij met een antiek Peugeot J9 busje met aanhanger en wij gelukkig met eigen vervoer, op naar Toulon, naar Leroy Merlin. Deze winke,l Leroy Merlin is een soort scheiding tussen de Gamma, Intratuin en de Trendhopper en dan ongeveer 10 x zo groot. Een waar walhalla dus voor de doorsnee bricoleur en daar heeft Frankrijk er heel erg veel van. Sterker nog in iedere Fransman schuilt een waar klusser en iedereen met een eigen plek of huis is daar eigelijk altijd aan bezig. Je kunt in dit soort winkels dan ook werkelijk alles kopen wat hier maar voor nodig is: alles op sanitair. keuken-, kachel-, interieur-, tuin-, en algemeen bouw- en verbouw-gebied. Wat overigens wel opvalt is dat de Fransen aan heel veel beginnen, maar afmaken dat is een ander verhaal.

Wij willen natuurlijk wel dat ons badkamertje tiptop wordt, dus meneer Michel is al druk bezig geweest met het plaatsen van een nieuw badkamer-meubeltje, maar het bad zelf laat helaas nog 3 weken op zich wachten. Want hoe groot die winkels van meneer Leroy en meneer Merlin ook zijn, het bad dat wij uitkozen was niet voorradig.

Een brilletje?

Afgelopen Donderdag hadden we een afspraak bij Madame Lasalle. Een heusche Franse oogarts, waar ik met Luuk naar toe moest. Het was gelukkig een vlotte en vooral lieve jonge dame die Luuk snel op z'n gemak stelde. We waren daar omdat Luuk nogal eens klaagde over slecht zien. Wazig of vaak dubbel en vooral waneer hij moe wordt, zoals aan het eind van een lange schooldag.

Na een hele reeks tests bleek dat Luuk wel scherp zag, maar dat de spieren van zijn linkeroog niet altijd "meekomen" en kunnen coördineren en dit omdat die spieren niet sterk genoeg zijn. Dit betekent waarschijnlijk geen brilletje, maar wel iedere dag oefeningen en 12 woensdagen naar Draguignan voor een voortgangscontrole. De oefening zelf..... scheelkijken. Je gelooft 't niet, maar Luuk moet minimaal 10 keer per dag zo scheel mogelijk kijken. Iets dat we normaal gesproken verbieden is nu gepromoveerd tot belangrijke oefening. Voor alle duidelijkheid het gaat dus niet om het bekende 'luie' oog, waarbij het afplakken van het goede oog de remedie is. Dat zou het in dit geval nog erger maken.

We moeten ook nog terug voor een vervolgmeting, maar madame Lasalle dacht niet dat die iets op zou leveren en was gelukkig erg optimistisch over de afloop. Het zal allemaal wel goedkomen.

Sneeuwpret in de Provence ...

Jullie denken natuurlijk het alleenrecht te hebben op kou en sneeuw daar in het hoge Noorden, maar we kunnen er hier ook wat van. Normaal gesproken zijn de iets hoger gelegen dorpen iets eerder in de sneeuw gelegen, maar nu is ook Aups aan de beurt. Dolle pret voor de kinders dus, sneeuwballen en sneeuwpop en ik foto's maken van de huizen in ons buurtje.

Voor geïnteresseerden klik hier.

De school is weer begonnen en alhoewel de kinders niet echt stonden te popelen, is het goed gegaan en zijn we wel een beetje door alle aanvangsvraagstukken heen. Gelukkig maar, want ongelukkige kinderen zijn toch ook een aanslag op je eigen gemoedsrust. Ondertussen ben ik een soort PC-dokter geworden en ben ik de afgelopen dagen druk bezig geweest met diverse PC's, waarvan één het zelfs helemaal niet meer deed. Gelukkig kon ik de schijf nog benaderen en documenten en foto's redden, daarna was formatteren en opnieuw beginnen.

Morgen gaan we naar de oogarts in Draguignan voor Luuk. Het wordt steeds duidelijker dat hij een brilletje nodig heeft. Zowel voor lezen, dat hij in rap tempo aan het leren is, als voor veraf. Hij ziet vaak dubbel en wazig. Dat verklaart ook misschien wel waarom hij als keeper het niet zo goed deed, de laatste wedstrijd van vorig jaar. We zien wel, een leuk klein brilletje maakt vast en zeker een heel ander ventje van 'm.....

Een nieuw jaar in Frankrijk.

We zijn weer thuis. Na een bijzonder geslaagde Oud en Nieuw viering bij broer Maarten, een bezoek op nieuwjaarsdag bij de oma's en opa natuurlijk zijn we gistermiddag weer in Aups aangekomen. In Nederland mochten we het huis in Heemstede van Erwin en Suzanne gebruiken. Zij waren zelf in Zwitserland met dochters Lotte en Sterre. Deze laatste een echte hartsvriendin van Maartje. We vonden dat heerlijk! Een echt huis in plaats van de zoveelste stomme hotelkamer, echt geweldig en ook op deze plaats nogmaals bedankt. Ik hoop dat we ze binnenkort een keer hier mogen welkom heten.

Drie keer raden wat Jolanda als allereerste deed na terugkeer? De kerstboom! Ik heb nog nooit zo snel een kerstboom afgetuigd zien worden en alle versierselen in huis weer terug in hun doos of tas. De hyacinten op tafel en laat het voorjaar maar komen. Het is inderdaad weer prachtig weer, met strakblauwe hemels, welliswaar net zo koud als in Nederland, met 's nachts een paar garden vorst, maar overdag zonder wind een heerlijk zonnetje.

Zelf ben ik eerlijk gezegd ook wel blij dat het leven weer wat normale vormen gaat aannemen, want na al dat eten en drinken en stilzitten, heeft ook mijn lijf weer zwaar de behoefte aan wat normalere vormen... Dus vanaf morgen gaat de beuk erin: verder in de tuin, de Var-iable folders verspreiden, die inmiddels klaar zijn, weer eens lekker op de fiets, de kids weer naar school en iets minder van het goede Franse leven nuttigen.

Mijn eerste blogje in 2009 sluit ik natuurlijk met nogmaals de allerbeste wensen voor iedereen en tot blogs!