Hoe dubbel kan je gevoel zijn...

Het was mijn Franse droom, emigreren naar een land met mooi weer, prachtige natuur en een 'art de vivre', ongekend in meer Noordelijke oorden, maar het heeft natuurlijk ook een andere kant. Familie en vrienden die ver weg zijn, een afstand voelen, die weliswaar snel te overbruggen is, maar in de praktijk ook erg groot en steeds groter bleek te zijn. Allemaal zaken die meer en meer begonnen te 'knagen'.

Je moet het natuurlijk ook met z'n allen naar je zin hebben en het kan vanzelfsprekend niet zo zijn dat ik m'n gezin tegen wil en dank meesleur, of liever gezegd mee blijf sleuren in mijn Franse droom. Dat is het allemaal niet waard. Vandaar dat we (alweer) een dapper besluit hebben genomen: we komen terug! In mijn gedachten hoor ik al het commentaar van velen, die het altijd al hebben geweten, of hebben voorspeld, maar de enigen die het echt kunnen weten, dat zijn wij zelf. Het was een mooi avontuur, we hebben hier genoten van al het moois en de vrienden die we hier hebben gemaakt en we zullen altijd met een warm gevoel terugdenken aan deze mooie periode. Het is echter tijd om terug te gaan en ons weer te storten in het 'oude' leven. Wat ouder en wat wijzer en uitgerust en gewapend met een prachtige levenservaring.

Veranderen is ook leuk, althans voor mij. Dus weer een hele nieuwe fase, een woning vinden in Nederland, een leuke job/uitdaging voor ons allebei en natuurlijk een goede plek voor de kinderen en weer genieten van het nabij zijn van al diegenen die belangrijk zijn in ons leven. Vandaar de titel met daarin het dubbele gevoel, want ik zal niet ontkennen dat ik het hier enorm zal missen. Juist op een moment dat ik steeds meer het gevoel kreeg te integreren en echt onderdeel te zijn gaan uitmaken van het leven in dit prachtige Zuid Franse dorp.

Tegen heimwee is geen kruid gewassen. Ik las dat in één van de vele artikelen die ik heb gelezen over emigreren voordat we vertrokken en alhoewel ik dat toen dacht te begrijpen, heb ik nooit kunnen bevroeden hoe waar dat is. Er bestaat ook maar één oplossing voor en die hebben we gevonden! Tot snel....

Disnè

Ja, u leest het goed: Disnè met een è zoals een lammetje blèt en zeker niet Disnie, waarop we herhaardelijk door onze Maartje werden gewezen. Dat gebeurt wel vaker de laatste tijd helaas. Of niet helaas, want het betekent natuurlijk dat het Frans van onze kinderen steeds meer natuurlijk voor ze aan het worden is en wel helaas omdat dat van ons wellicht niet meer zo verbetert. Het was leuk in Disneyland Parijs, het was mooi weer en het was vooral héééeel veel. Vooral de onafgebroken 'happy tunes' die werkelijk in ieder hoekje van het immense park onafgebroken en op fors volume op je afkomen.

De kinderen vonden het top en daar ging het natuurlijk om. We zijn ook een dagje Parijs zelf ingegaan en ons door zo'n open toeristenbus laten rondrijden. Voor Da en mij het hoogtepunt van een paar heerlijke dagen weg en dat was eigenlijk voor het eerst sinds we hier wonen, een soort mini-vakantie. Afgezien van de familiebezoeken in Nederland dan natuurlijk.

Het weer in Aups is inmiddels behoorlijk omgeslagen en de herfst is daar met veel wind en regen. Dat geeft mij mooi de gelegenheid aan wat sites te werken, want inmiddels hebben de voetbalclub en de dansvereniging zich bij me gemeld met het verzoek een site voor ze te bouwen. Zodra ze klaar zijn, zal ik hier wel wat links 'bloggen', zodat u mee kunt kijken en natuurlijk commentaar leveren, want dat is leuk!

Minder leuk is een inbraak bij de buren afgelopen weekend en het feit dat Machiel en Monique op vakantie waren en Daatje en ik als interimbeheerders om 4 uur 's nachts door het alarm werden gewekt. We waren snel en de boeven sloegen op de vlucht. Die zelfde middag had de gendarme ze al te pakken met on-franse snelheid en efficiency. Alhoewel, deze mannen, daar moet je hier niet mee spotten....