Tigre

De echtgenoot van de trainster van Pastis is militair. Commandant (een soort majoor) op de Frans-Duitste gevechtshelikopter-school, gevestigd op de basis van Le Luc. Ik kom daar nu wekelijks vlakbij voor de trainingen van Pastis en ik kon natuurlijk niet nalaten te vragen of ik daar met hem eens een kijkje kon nemen en voor dat ik het wist zat ik in de echte simulator voor wat oefeningen, zéér realistisch. Ik heb in het verleden aardig wat uurtjes in de simulator van de Boeiing 737 en 747 doorgebracht. Binnen een minuut vergeet je dat je niet in het echte vliegtuig zit. Bij deze sim was dat zo mogelijk nog realistischer. Waanzinnig, deze Tigre (een soort Apache) kan loops en rolls maken als een aerobatic vliegtuigje, maar dan met meer dan 6000 kg, aangedreven door twee turbines.

Het lukte me nog aardig een goede take-off en approach te maken. Het langzaam vliegen met een heli is het moeilijke stuk. Heb je eenmaal behoorlijke voorwaartse snelheid, dan gedraagt de rotor zich meer als vleugel en dus de heli als een gewoon vliegtuig, maar de overgang van en naar 'hover' en landen is best listig, maar zoals gezegd zijn we niet neergestort. Ook al omdat geen vijandig vuren werd ingeschakeld. Ik vond het oorlogs-aspect eerlijk gezegd ook minder interessant dan het vliegen. Al was het gaaf te zien dat het grote boordkanon voorop de bewegingen van je hoofd volgde, via een ingewikkeld in de helm ingebouwd mechanisme. Kijk naar de vijand en 'tire!'.

Na een sessie in de simulator, waar overigens 6 man bij betrokken zijn om zo'n missie mogelijk te maken, hebben we in de hangaars gekeken naar de echte exemplaren. Enorm indrukwekkend, deze Tigres, ze zijn op dit moment hartstikke operationeel in Afghanistan. Ook hier werd mij weer duidelijk dat de Fransen hun leger behoorlijk serieus nemen. Het is overbodig te zeggen dat ik de verdere dag met mijn hoofd in de wolken liep...

Wel grappig overigens dat bijna iedereen die we tegenkwamen in de houding sprong en riep:"Bonjour mon commandant!", behalve natuurlijk de kolonel, hij werd door Jean Jacques begroet .....

warm ...

Vandaag was weer zo'n ouderwetse warme dag in Aups. De thermometer haalt met gemak de 35℃ en het is ook enigzins vochtig, dus het voelt loom, loom, loom. Ondertussen hebben we wel heel gezellige weken achter de rug. Allereerst natuurlijk met onze eigen goedlachse Rogier, die hier samen met z'n vader een paar pilsjes achterover heeft geslagen. Nu gaat hij met vijf vrienden twee weken 'kamperen' op Vlieland. Daar zullen het er wel wat meer dan een paar worden.

Helaas kwam er weer veel te snel een einde aan zijn verblijf hier en na een fantastische 2,5 week moest ik hem alweer terug naar het vliegveld brengen. Altijd weer een emotioneel en moeilijk moment. Ik kan niet wachten tot zijn volgende bezoek. Dan zit hij ondertussen al een tijdje op de hotelschool. Ben erg benieuwd hoe hij dat vindt en of hij dan al iets lekkers voor ons kan koken ....

Tijdens Rogier zijn bezoek, kwamen ook Helen, (moeder van) Sam en Lisa, Heemsteedse klasgenootjes van Luuk en Maartje op bezoek. Erg leuk, ze stonden op het camping (kje) tegenover ons huis en later op een camping in Castellane, wat meer in de bergen, waar de beroemde Gorges du Verdon beginnen. We hebben zowel hier-, als daar gezellig gegeten, natuurlijk veel gekletst en de kinderen veel samen gezwommen, ook zij vonden het een leuk weerzien.

Afgelopen weekend kwamen daarna Edith, haar man Ties en kinderen Paul en Lotte, ook al uit Heemstede even bij ons kijken. Edith, als heusche juf Frans, heeft Luuk en vooral Maartje in het laatste jaar voor ons vertrek de basisprincipes van de Franse taal bijgebracht. Daar zijn we haar nog steeds enorm dankbaar voor en dat heeft het begin hier voor de kinderen ongetwijfeld veel makkelijker gemaakt. Natuurlijk was ze onder de indruk van het Frans dat onze kleintjes inmiddels spreken. Onze Franse kennissen kunnen aan Luuk al geen accent meer horen!

Zaterdagavond samen een heerlijk diner, zondagmiddag de hele middag hier lekker gebbq-d (hoe schrijf je dat eigenlijk?) Errug gezellig en ondertussen vliegen de kilootjes er weer aan, maar ach, je moet je gasten toch iets lekkers voorzetten en dan kan ik me nooit zo goed inhouden.....

Ondertussen verheugen we ons op het aanstaande bezoek van Bine, die samen met vriendin Lizzy aan het einde van de week arriveert voor een fijne vakantie, heerlijk. Kan zij meteen zien hoeveel Pastis inmiddels weer is gegroeid. Er lijkt wel geen einde aan te komen. Afgelopen woensdag-avond was een belangrijk moment in zijn training, want toen heeft zijn trainster, Anne Bigeard, het 'commando' aan mij overgedragen. Ik doe nu allerlei oefeningen met Pastis aan de lijn en het moet gezegd, het gaat hartstikke goed.

Het is overigens wel raar tussen en tijdens al die bezoeken van mensen in vakantiestemming zelf hard aan het werk te zijn, waarbij op sommige dagen zelfs geeneens tijd is voor een beetje behoorlijke siësta!.

Le Tour de France

De Tour kwam zondag vlak bij ons langs, dus daar wilden de mannen, Rogier, Luuk en ondergetekende wel eens even naar gaan kijken. Ik had op internet gevonden dat de tour tussen half drie en vier in Lorgues langs zou komen en aangezien dat op zo'n 20 minuten van Aups ligt, gingen wij om een uur of één op pad.

Ik kon op nog geen 50 meter parkeren van een grote rotonde in Lorgues, waar de Tour langs zou komen. Een prima plek dus, want op zo'n rotonde gebeurt natuurlijk van alles. Het was lang wachten, want het duurde allemaal wat langer, maar het was zeker de moeite waard. Een kleine greep uit de foto's heb ik hier gezet: klik hier!

De caravaan voorafgaand aan de renners is natuurlijk een commerciële uitspatting van jewelste, maar toch erg leuk om naar te kijken, de meest mooi uitgedoste wagentjes kwamen onder luid getoeter voorbij, al strooiend met petjes, pennen en wat je nog meer kon verzinnen. Luuk en Rogier hebben hun slag geslagen!

De fietsers flitsten in nog geen paar secondes voorbij, tussen een enorme hoeveelheid auto's en motoren van de teams, van officials, van de politie en de sponsors natuurlijk. Best indrukwekkend en we vonden het ondanks het lange wachten een zeer geslaagde middag.

Daarna zijn we, met de meiden erbij natuurlijk, naar onze oude buren gereden, die net waren aangekomen in hun vakantiehuis in Cotignac, op zo'n halfuurtje van Aups. Het huis een beetje een oude kooi, zoals we dat hier zeggen, maar op een prachtige locatie midden in de wijnvelden, alwaar we heerlijk hebben gegeten een een heel leuk weerzien hebben gevierd.