Er is er één jarig, hoera!

Vandaag is mijn allerliefste xx lentes jong geworden. Conny was al vroeg op en naar de bakker gelopen en onze kleintjes hielden het tot na achten uit, dus zowaar enig uitslapen. Dat was wel nodig, want we hebben gisteren Luuk z'n geslaagde afzwemmen nog gevierd met een feestelijke BBQ gezamenlijk met de familie Majoor (van Machiel en Monique, beheerders hier op ons lotissement en Monique was de super-zwemjuf van Luuk), zodat ik weer voor 10 man worstjes etc stond te bakken. Echt een favoriete bezigheid, waarbij natuurlijk ook de drank rijkelijk vloeide en voor dat je het wist, rolde ik een beetje wankel m'n bedje weer in.

Het weer is ook nog steeds fantastisch. dagen tot over de 30 graden, een beetje een windje en 's avonds lekker afkoelen tot net onder de 20. Vanavond gaan we heerlijk uit eten, iets dat we in Nederland eigenlijk met veel grotere regelmaat deden, maar hier toch meer bewaren voor wat speciale momenten, zoals vandaag, zodat uit eten weer wat meer bijzonder wordt.

We gaan naar Chez Martine, waar één meisje de bediening doet voor een forse hoeveelheid tafeltjes zonder dat je ooit lang zit te wachten en haar moeder (Martine) en haar zus de keuken doen. Ze hebben een klassieke franse kaart, waarvan Luuk zeker zijn favoriet gaat bestellen; slakken, maar daarnaast maakt ze de lekkerste lasagne die wij ooit geproefd hebben, dus ook die staat hoog op de verlanglijst. ik sneuvel vast , zoals vaak voor de foie gras, morgen maar een kilometertje of wat erbij trappen.

De verjaarscadeautjes voor m'n Daatje werden bijzonder gewaardeerd, maar het grootste cadeau moet nog komen. Mij is met de hand op het franse hart beloofd dat ie op tijd zou zijn. Gemaakt in Brazilië , met de boot naar Cherbourg en vervolgens achter op een grote oplegger over de weg naar Draguignan ....  Maar helaas, dit cadeau is nog ergens onderweg in Frankrijk, maar ik zal u berichten zodra we hem/haar in ontvangst hebben genomen.

Ondertussen schieten de dagen voorbij en voelen we ons prima. Soms denk ik wel eens: wanneer komt de twijfel en de heimwee, het kan toch niet zo gemakkelijk gaan. Misschien dat de komende periode met school en veel meer stilte dat nog zal veranderen. We zien het wel ...

Jawel, hij heeft 'm ...

Met kleren aan erin springen, 15 seconden watertrappen, 12,5 meter schoolslag, naar de bodem duiken, halve draai om lengte-as en 12,5 meter enkelvoudige rugslag, uit het water klimmen. Dan weer gewoon in de zwembroek, drie meter onder water door een hoepel zwemmen, 50 meter schoolslag, 50 meter rugslag, 10 seconden plat op de buik stil drijven, 30 seconden op de rug idem, 8 meter borstcrawl, 8 meter rugcrawl en tenslotte 60 seconden watertrappen, met 2 x een draai om de lengte-as.

Nu wij vonden het heel knap en hebben uiteraard de zwemjuf in het zonnetje gezet. Zo meteen gaan we kijken of Conny, Daatje's beste vriendin, die zojuist is aangekomen dat hele programma ook nog kan...

Waarom afvallen zo moeilijk is ..

Ik zwoeg en ik ploeter en ik sport, maar het lijkt wel alsof er geen grammetje afgaat. 

Hoe zou dat toch komen?

Luuk gaat voor A!

In Nederland is het er nooit zo van gekomen. Luuk kreeg na z'n eerste zwemles meteen oorontsteking en aangezien Maartje daar ook chronisch last van had, hebben we hem maar meteen van zwemles gehaald. In Frankrijk kennen ze dit systeem van zwemles niet en wordt je geacht het zelf te regelen.

Dat moest natuurlijk snel gebeuren want Maartje en Luuk vertrekken meerdere malen daags naar het zwembad en als Luuk wat in zijn koppie heeft, heeft ie 't niet ergens anders. We mogen van geluk spreken want Monique, buurvrouw hier op ons lotissement, zwemt zelf als een dolfijn en wilde hem graag lesgeven.

Dat doet ze met verve en het moet gezegd: ook Luuk luistert goed en doet enorm z'n best. Hij gaat dan ook met sprongen vooruit en morgen als ook Conny hier is aangekomen is het grote moment aangekomen. Afzwemmen voor het A-programma. Monique heeft opgezocht wat daar allemaal precies voor moet worden gedaan en volgt het programma nauwgezet. Zo ook het oefenen met kleren aan, wat wel wat vreemde blikken oplevert van enkele vakantiegasten hier...

De dagen vliegen voorbij ...

Zo sta je 's ochtend de luiken open te doen en te genieten van ons werkelijk schitterende uitzicht, zo doe je ze 's avonds voor het slapengaan weer dicht. De dagen gaan in een flits aan je voorbij en het is echt niet zo dat we niets doen, want er wordt ruim tijd genomen voor sportieve activiteiten, werk in de tuin, tochtjes naar het meer, zwemmen met de kids, voorbereiden van onze activiteiten later, enzovoorts.

We bereiden ons ook voor op "la rentrée", het eind van de franse vakantie en het begin van het schooljaar. Een groot ding hier, waar alle winkels op inspelen met een veelheid aan schoolmaterialen en iedereen het over heeft. Met Maartje ben ik al voorzichtig door de franse lesstof van het vorige jaar aan het gaan en Luuk heeft natuurlijk weer mazzel. Gisteren hebben we namelijk kennis gemaakt met een belgische familie, die sinds vorig jaar hier in Aups is komen wonen en wiens zoontje Andreas bij Luuk in de klas komt. Het klikt aardig tussen de mannetjes en vanmiddag komt Andreas een middagje spelen en zwemmen en het mooiste is dat hij al goed Frans spreekt, dus Luuk heeft z'n tolk voor in de klas al gevonden!

Mijn Frans klinkt misschien al aardig, maar is natuurlijk nog verre van perfect. Zo stak laatst een slome Fransman vlak voor onze auto de weg over en verwees ik de idioot in vlot Frans naar de iets verderop liggende 'zebra'. Hij keek me aan alsof ik gek was, want zebra is geen frans woord, zèbres vind je hier in de dierentuin en die witte strepen op de weg heten  "passage pour piétons", of gewoon kortweg "passage"!

Fietsend door de Provence

Ik ben de laatste weken echt helemaal verslingerd geraakt aan de racefiets. 's Ochtend vroeg hijs ik me in zo'n apenpakje (die overigens reuze praktisch zijn, vooral het ingebouwde kussentje...) en ga dan een tourtje maken van een uurtje of anderhalf-twee. Het is hier flink doortrappen, want echt vlakke weggetjes hebben we niet. Het is dus klimmen en dalen en aangezien het afdalen altijd met zeer forse snelheid gaat, soms tot over de 60 km/h, ben je de meeste tijd aan het klimmen.

Dat is echt afzien. Een hellingspercentage van 10% lijkt met de auto niet spectaculair, maar een kilometertje of 7 onafgebroken klimmen is voor deze oude man toch een hele klus. Maar het moet gezegd: het gaat iedere dag een beetje beter c.q. sneller en ik maak de rondjes dus wat langer. Vanochtend: Aups, Silans, Salernes, Flayosc, Tourtour, Aups, 45 kilometer trappen en niet eens volledig uitgeput weer thuis. 

Ik vond het dan ook tijd mezelf te trakteren op een mooi wielershirt van de Caisse d'Epargne. Eén van sponsors van een Tour de France team. Bij de Decathlon (de Franse Perry Sport, maar dan uch keer zo groot) een XXL-letje meegenomen en thuis snel gepast. Wat blijkt?  Ik moet voorlopig nog even doorfietsen in m'n oude shirt. Ik leek wel een zeer goed gevulde soucisse .....

Wat een stilte opeens ...

We hebben een aantal geweldige dagen beleefd. Eerst met Nico en Petra en vervolgens met Michel, Nicole, Emma en Isabel. Vandaag verkeren we opeens weer in de rust. Daatje is met Maartje naar Draguignan naar de kapper en Luuk speelt met Colin en Remon, kids van buren, die ook hier zijn neergestreken.

Ik heb vanochtend en vanmiddag dan ook maar van de gelegenheid gebruik gemaakt in de tuin verder te gaan met snoeien, spitten, aarde opbrengen en de arrosage-(beregening-) slangen op hun plek terug te leggen. 

Nu even uitrusten en mooi tijd voor dit kleine blogje. Het wel behoorlijk wennen al die rust opeens .....

Zware blog-achterstand

Wat is het leven hier toch anders dan in Nederland. Zat ik daar dagelijks achter het toetsenbord van mijn Mac die altijd aan stond; hier leef je uiteraard veel meer buiten en staan scherm en toetsenbord binnen in een dichte kast. Met andere woorden: ik kijk hooguit een keer of twee per week naar mijn mail en ga dan snel weer lekker buiten zitten... 

Nu heb ik ook nog een mooi draagbaar Macje en hebben we Michel, Nicole, Emma en Isabel op bezoek. Mijn grote Rotterdamse vriend houdt zelf een lezenswaardig blog bij en ging lekker met mijn Macbookje buiten zitten typen. En goed voorbeeld doet goed volgen, dus zit ik nu lekker onder de pergola een grote blog-achterstand weg te werken.

Mijn laatste bericht ging over het bezoek van Jacobine, Rogier en mij aan Marseille, daags daarna was vliegvriend Wim met zijn mooie Piper Malibu op Cannes Mandelieu Aeroport geland voor een Zuid-Franse vakantie. Een prima gelegenheid om met mijn grote kinders een mooi vluchtje te maken naar Corsica, alwaar we aan het strand van Calvi een lekkere, maar uiteraard rosé-vrije, lunch hebben genoten.

Helaas moesten Bine en Rogier weer afreizen naar Nederland voor Sneekweek en school. Ook al hebben we de wetenschap ze snel weer te zien, blijft het afscheid heel zwaar vallen. Gelukkig was Maartje meegegaan naar het vliegveld om ze uit te zwaaien en kon ze me op de rit terug naar huis een beetje afleiden.

Enkele dagen later waren we uitgenodigd bij onze oude buren, die een huis hadden gehuurd in Varages, een kleine 25 kilometer hiervandaan. Het werd een gezellige dag; zij hadden midden in het centrum een oud huis gehuurd, waar ze met 2 gezinnen en 4 kinders vertoefden. Na een hartelijk welkom en een frisse duik zaten we al snel aan de salade Niçoise en hebben we ze uitgenodigd om een paar dagen later in Aups een dagje te komen zwemmen en eten. Ik had namelijk een gezellige BBQ-lunch in gedachten en met zo'n grote groep kan je je natuurlijk lekker uitleven.

Ik kon aan de bak, want uiteindelijk zaten we met 15 man en een grote hond aan tafel. Ook nu keken we aan het eind van de daag vermoeid, maar met een heel goed gevoel terug op een zeer geslaagde dag.

De rust was weergekeerd, maar niet voor lang, want beste vriend Nico kwam met zijn echtgenote Petra eens kijken waar we waren neergestreken. Gelukkig heeft Nico ook heel veel verstand van satelliet, decoders, dreamboxen enzovoorts. Na fors wat pluiswerk, zijn we erachter gekomen hoe de gedeelde sateliet-installatie in La Vallée d'Aups werkt en hoe we mijn dreambox daar op aan konden sluiten. Nu kunnen we alle gewenste Nederlandse netten zien en opnemen en daar zullen we straks in de stille maanden vast nog wel plezier aan gaan beleven, alhoewel we voor onze franse taalvaardigheden natuurlijk ook regelmatig naar het franse aanbod zullen moeten gaan kijken.

Nico en Petra bleven deze eerste keer slechts kort en na 3 dagen bracht ik ze terug naar Toulon, alwaar zij met Transavia naar Rotterdom vlogen. Op deze vlucht kwamen Michel, Nicole, Emma en Isabel net aan. Dat was mooi, kon ik hen mooi naar Aups begeleiden. De beide dametjes de Man reden met mij mee en het was maar goed dat ik wat pastic tasjes bij me had, want de primatour was al een beetje uitgewerkt en de lieve meisjes niet helemaal bestand tegen het zuid-franse bochtenwerk.

We hebben gisteren de verjaardag van Michel op passende wijze gevierd. Met de auto naar St-Maxime, aan de haven redelijk snel een parkeerplek gevonden, met de boot de baai over in een minuut of 10 naar St-Tropéz. Daar hebben we onze ogen uitgekeken; luxe jachten, Ferrari's, Porches, zwaar gelifte dames, hele mooie dames en volgens Da en Nicole ook dito heren en natuurlijk vele vele shops.

Na een dagje slenteren, shoppen, lunchen, shoppen, slenteren weer terug met de boot naar de auto. Het was alleen nogal gaan waaien, dus niet iederen heeft droog de overkant gehaald, maar het was een heel mooi tochtje. 's Avonds een gezellig diner, nog even naar de kermis met de kids, die we om 11 uur volledig total loss in hun mandje hebben gelegd. Ik ben benieuwd wat de komende dagen nog voor ons in petto hebben. Ik houd u allen op de hoogte!