Gisteren ben ik met vier mannen een "stukje" gaan wandelen in de Verdon, Deze wandeling voerde ons de Gorges du Verdon in over het Sentier Martel, het martel-pad. Dit pad heet zo, omdat de heer Martel ergens vroeg in de vorige eeuw dit paadje in - en weer uit de Gorges heeft gevonden, maar de andere associatie klopt ook! De Gorges (kloof) is door het riviertje de Verdon op deze plek een paar honderd meter diep uitgesleten en je bent echt in de natuur, tussen berggeiten en gieren, langs diepe afgronden over heel smalle paadjes, open trappetjes met een touw om je aan vast te houden en aan de andere kant een gapende diepte. Niet zo geschikt dus voor iemand met hoogtevrees. Laat ik daar nu net behoorlijk last van hebben...
Op sommige momenten was de tocht van gister dus echt een martelgang voor me en heb ik ware doodsangsten uitgestaan aan de andere kant heb ik natuurlijk m'n grenzen verlegd, prachtige plekken gezien en weer enorm aardige mensen ontmoet die me tijdens de tocht erg hebben bijgestaan.
Ook lichamelijk was het niet niks; uiteindelijk zijn we 5 uur aan het lopen, klimmen, klauteren en afdalen geweest en voel ik vanochtend spierpijn op plekken, waarvan ik niet wist dat daar spieren zaten. Al met al een prachtige ervaring, maar wel even bijkomen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten