De eerste nacht met Pastis ..

We lijken wel een stel jonge ouders, die met hun baby'tje voor het eerst terug uit het ziekenhuis de nacht thuis doorbrengen. Maar het viel reuze mee, geen uren gepiep of gejank, af en toe wat geschuifel en natuurlijk was het maar goed dat we tegels hebben, want de zindelijkheidstraining moet nog beginnen.

Wel hebben we zelf niet zo goed geslapen, het hoofd nog vol van deze nieuweling en hoe het zou gaan deze eerste nacht. Daatje zat dus om kwart over drie aan een kopje thee (uiteraard met ontbijtkoek!) en kon meteen met keukenrol aan de slag. Pastis heeft zijn etensbak snel gevonden en hij mag nu drie keer per dag, nadat wij hebben gegeten, 70 gram speciale Purina Proplan puppievoeding. Mooie handel trouwens al dat beestengedoe, want je loopt er aardig op leeg!

Dat nà ons eten is ons aangeraden om meteen de hond duidelijk te maken waar hij staat in onze roedel, alhoewel onze kids daar natuurlijk heel anders over denken en al een uur met hem op de grond liggen te dweilen. Ik gaf hem net zijn 70 gram brokken, zeg maar een goede bodem in een forse bak en die ging in nog geen 30 seconden naar binnen, daarna even lekker lurken uit de grote drinkbak en vervolgens midden in de kamer een drol van mega-formaat!

Na het obligatoire foei en nee Pastis hem snel naar buiten getild en achter gesloten deuren de vloer schoongemaakt. Het is belangrijk dat hij dit niet ziet, anders blijft ie je werkjes bezorgen. Ik had gister al wat fotootjes beloofd, hier zijn ze:

http://gallery.me.com/peterkastelein#100126

Het is in gewoon daglicht overigens al moeilijk al de nuances van zijn mooie zwarte vacht goed te zien, op foto's bljift er weinig meer over dan grote zwarte vlakken. Het maakt hem allemaal niet minder schetig. Nog een laatste woordje over Pastis uitlaten. Ik heb inmiddels twee keer een paar minuten met hem buiten 'gelopen', maar meneer gaat na één stap zitten en verroert vervolgens geen vin (poot), wat letterlijke aanloopproblemen, voordat we het weten is het vast en zeker een ware kilometer-vreter.

Gezinsuitbreiding ...

Daatje en ik hebben het er al vaak over gehad sinds we in Frankrijk wonen: 'zullen we nog een kleintje nemen?' Het fotootje verraadt natuurlijk al dat het hier niet om een babietje gaat, maar een pup! We hebben hem Pastis gedoopt en vanavond opgehaald. De kinderen dolenthousiast en wij zelf eerlijk gezegd ook, want het is een scheetje. Een zwarte labrador, terwijl we eigenlijk op zoek zijn gegaan naar een 'marron' (chocolade-) bruine versie, vonden we bij een fokker op een uurtje afstand van Aups een keur aan verschillende Labrador-pups.

We kregen een goed gevoel bij Madame Chanot, die volgens mij zelf ook in een kennel sliep, maar dit terzijde. De Labrador is lief, makkelijk en aanhankelijk en dat werd ook in de kennels al snel duidelijk. Er liepen diverse volwassen exemplaren rond en gaandeweg onstond toch een lichte voorkeur voor een zwart exemplaar.

'Onze' Pastis kwam als eerste op ons afrennen en bleef aan mijn hand likken tot ie er bij bijna bij neerviel, dus de keus was snel gemaakt. Nu begint een lang proces van opvoeden, met liefde en geduld en ferme hand en vooral consequentie, zo heb ik gelezen en is ons verteld. Een training onder leiding van een professional is waarschijnlijk ook een goed idee. We zullen zien!

In dit blog een eerste fotootje, binnenkort volgen vast en zeker veel meer.

Economie in Frankrijk

De economie in Frankrijk, oftewel hoe gaan de Fransen om met al deze economische malaise? Laat ik vooropstellen dat ik na een weekendje vliegen met Nederlandse vrienden, een Nederlands krantje, het NOS journaal en een praatje in de hotelbar, zwaar depressief ben teruggekomen. Althans volgens al deze 'bronnen' zitten we in een crisis à la jaren dertig en is de hele economie ingestort en staat ons nog zeer zwaar weer te wachten. Niet alleen in Nederland, maar wereldwijd een conjuncturele dip van mega-formaat, aangewakkerd, of verstrekt door de financiële crisis, zodat het heftiger wordt dan ooit en zeker nog heel lang gaat duren.

Inmiddels praten de Nederlanders nergens anders meer over en ze spreken ook allemaal over het feit dat ze het er alleen nog maar over hebben, dat kan je lang volhouden natuurlijk. Hoe is dat nu in Aups? Natuurlijk zijn er ook hier gevolgen merkbaar, zoals bezuinigingen, geen handel in huizen, de verhuur van vakantiewoningen die later in het seizoen op gang komt dan gebruikelijk, maar toch, het echte jammeren hoor je hier een stuk minder en als illustratie daarvan een korte greep uit het nieuws van de Var-Matin van hedenochtend...

Op de voorpagina zeer groot nieuws voor de Var: Michelin heeft haar sterren weer uitgedeeld en afgepakt en na drie jaar heeft de Var eindelijk weer een 2-sterren restaurant. Dit nieuws komt terug op pagina 2, 3, 5 en 8 (of zoiets) in de vorm van interviews met de kok, andere koks, klanten, de VVV en ga zo maar door. Ook op de voorpagina nieuws over de renovatie van het centrum van Draguignan. Verderop natuurlijk nog veel meer lokaal nieuws, het altijd spannende rechtbankverslag, een mooi verslag over schoonheidsspecialistes die ernstig zieken bijstaan in hun strijd tegen kanker en een verhaal over Frankrijks beroemdste minister, Rachida Dati, 'onze' mooie minister van Justitie.

Toegegeven de Var Matin is geen le Figaro, of le Monde, maar ook deze koppen toch een stuk minder economische malaise, terwijl la douce France toch echt er net zo diep in zit. Dit illustreert natuurlijk het Franse 'savoir vivre' en de altijd overheersende aandacht hier voor goed eten en drinken, niet alleen als bezigheid, maar ook als primair gespreksonderwerp. Naast het weer natuurlijk ....

Een bijzondere vliegtrip

Binnenkort verloopt mijn PA46-DLX typerating. Voor de niet-viegers onder ons: een aantekening in mijn brevet dat ik mag vliegen op de Piper Malibu Jetprop. Een werkelijk schitterend vliegtuig met turbinemotor en drukcabine. Met andere woorden hij kan hard en hoog. Samen met drie vliegvrienden, heb ik dan ook gister en eergister een rondje 'Europa' gevlogen om te even te oefenen, zodat we binnenkort weer examen kunnen doen, de zogenaamde 'profcheck'.

Zij hebben mij opgehaald (met de Mailibu) in Cannes en we zijn vervolgens zaterdag-middag naar Perscara in midden-oost Italie gevlogen, daar van plaats gewisseld en daarna heb ik zelf naar Corfu gevlogen, alwaar we in donker zijn geland. Snel een hotel en restaurant gevonden en een klein Ouzootje gedronken.

Gistermorgen enigszins duf ingestapt en de route ging naar Dubrovnic, een prachtig veld, dat we dankzij een strak vliegende Marco vanuit allerlei hoeken hebben kunnen bewonderen. Paul sprak van een 'Spitfire'-approach.... Daarna naar Lubiljana, vervolgens Baden Baden en tenslotte was het weer mijn beurt terug naar Rotterdam. Geland in donker en regen, een heel contrast met het lekkere weer tijdens de rest van de trip.

Wat een geweldig vliegtuig, het klimt moeiteloos naar Flightlevel 270, zo'n dikke 8 kilometer en op die hoogte zijn snelheden over de grond van tussen de 500 en 600 kilometer per uur heel goed te doen. Stop 4 piloten in zo'n kist en je hebt een geweldig vliegweekend. Heb je daarentegen niet zo veel met dat vliegen, dan haak je natuurlijk snel af. Aan hen is dit blogje dan ook niet zo besteed. Ik zit nu zelf voor de terugreis naar Nice in de vertrekhal van Rotterdam Airport te wachten, want ophalen in Cannes ging wel, maar terug ging de weg via Rotjeknor.

Snel weer terug naar huis en 'loved ones', maar niet voor lang, want binnenkort is Rogier jarig en dat wil ik natuurlijk niet missen!