Huis van boven ...

Vanmiddag heb ik met Nico een leuk vluchtje vanaf het veld van Cuers gemaakt. Dit veld ligt op zo'n 50 minuten rijden van Aups en is in principe miltair, maar huisvest de Aeroclub du Var. Een grote actieve vliegclub met zo'n 400 leden en 6 Robin vliegtuigen. Het is wel allemaal VFR wat de klok slaat, dus geen apparatuur op veld of in vliegtuig om met slecht weer of in donker te kunnen vliegen. Ook 2-motorig is hier geen optie., maar gewoon lekker met mooi weer, geen enkel probleem.

Voor die dingen zal ik dus toch regelmatig in Nederland moeten zijn, althans, wanneer ik deze brevetten geldig wil houden. Nu is het natuurlijk altijd leuk mijn Nederlandse vliegvrienden weer op te zoeken, dus ik denk dat dit wel gaat lukken.

Ze spreken hier overigens geen woord Engels, dus alle communicatie met de toren- , area-controller en/of andere vliegtuigen gaat in het Frans. Deze terminologie beheers ik nog niet volledig, maar dat zal vast en zeker wel komen. De Fransen hebben hier overigens wel een groot probleem want binnenkort moeten alle houders van JAA-brevetten (soort Europese FAA) een test Engels afleggen, willen ze hun brevet behouden...

Ondertussen ben ik maar lid geworden en hebben Nico en ik een lekker entrecootje "op de club" genuttigd. Natuurlijk hebben we ook even lekker gevlogen en een rondje boven het huis om de streek ook eens van boven te zien. Dat bleek ook de moeite waard.

Druk, druk, druk...

We hebben het hier reuze druk. Terwijl we gisteren bezoek kregen van Nicole en William, moest Daatje tussen de bedrijven door nog even bloed geven. Dat wordt hier om de 8 weken gedaan en ze komen met een busje naar het cultureel centrum (multifunktioneel gebouwtje met podium) in het dorp, zodat je niet naar een ziekenhuis moet. Ik had geen legitimatie bij me, dus kan pas volgende keer, maar Daatje wel en met haar O negatief waren ze erg blij!

Ondertussen komt vandaag Nico gezellig een paar daagjes logeren en gaan we samen ons audio-video project afmaken. Nico heeft daar echt heel veel verstand van en we moeten hier aardig wat aan elkaar knopen en ik heb ook niet zo'n zin in 6 afstandsbedieningen. Ik hoop dat we een heel eind komen.

Ondertussen heb ik een spierpijn, zoals in die nog nooit heb gehad. Ik denk dat de angst van eergister daar wel wat mee te maken heeft ....

Gemarteld in de Verdon ...

Gisteren ben ik met vier mannen een "stukje" gaan wandelen in de Verdon,  Deze wandeling voerde ons de Gorges du Verdon in over het Sentier Martel, het martel-pad. Dit pad heet zo, omdat de heer Martel ergens vroeg in de vorige eeuw dit paadje in - en weer uit de Gorges heeft gevonden, maar de andere associatie klopt ook! 

De Gorges (kloof) is door het riviertje de Verdon op deze plek een paar honderd meter diep uitgesleten en je bent echt in de natuur, tussen berggeiten en gieren, langs diepe afgronden over heel smalle paadjes, open trappetjes met een touw om je aan vast te houden en aan de andere kant een gapende diepte. Niet zo geschikt dus voor iemand met hoogtevrees. Laat ik daar nu net behoorlijk last van hebben...

Op sommige momenten was de tocht van gister dus echt een martelgang voor me en heb ik ware doodsangsten uitgestaan aan de andere kant heb ik natuurlijk m'n grenzen verlegd, prachtige plekken gezien en weer enorm aardige mensen ontmoet die me tijdens de tocht erg hebben bijgestaan.

Ook lichamelijk was het niet niks; uiteindelijk zijn we 5 uur aan het lopen, klimmen, klauteren en afdalen geweest en voel ik vanochtend spierpijn op plekken, waarvan ik niet wist dat daar spieren zaten. Al met al een prachtige ervaring, maar wel even bijkomen....

Kleine update...

Hier is het even rust tussen alle bezoeken, dus snel even van de gelegenheid gebruik gemaakt de site een kleine update te geven en een begin te maken met de site van var-iable, onze nieuwe activiteit. De lavendel is hier inmiddels uitgebloeid, dus op verzoek van Daatje heb ik maar een herfstig blaadje op de homepage gezet en een nieuw fotootje van de kids.

Over Da gesproken, die is helemaal vrolijk, want haar wagentje is eindelijk gearriveerd! En het moet gezegd: het is een tof karretje en we hebben al heerlijk open gereden. Ik mag zelf ook weer genieten van een tweewieler, dus het rollend materieel van de familie Kastelein te Aups is weer dik in orde!

Zometeen de kinderen nog wat helpen met hun huiswerk en daarna een lekker toertje door dit prachtige land, waar de eerste tekenen van de herfst langzaam zichtbaar worden. Wat minder bloemen, enkele bomen die al wat blad laten vallen, overigens ook door de droogte van afgelopen maanden. Alhoewel gisteravond een heerlijke bui behoorlijk wat mm water op ons tuintje heeft gestort. De wijn is hier grotendeels geoogst en op de olijfbomen beginnen de olijven zichtbaar te worden. Deze worden voornamelijk rond de jaarwisseling geplukt.

Ook de jacht is weer begonnen. We horen niet zo zeer veel geschiet, maar zien des te meer mannen in gevechtstenue, met grote geweren en patroongordels aan de bar stoere verhalen vertellen. De trofeeën  blijven zeker in de auto liggen, want daar zie je nog weinig van ...

Even pauze ...

Gisteravond heeft Da haar ouders weer naar het vliegveld gebracht. Ze vonden het hier prachtig en hebben gezellig 3 dagen 2 huizen verderop gelogeerd. De kinderen konden zo vaak aanwippen en zij een goede indruk krijgen van ons leven hier.

De vliegreis was heel rustig verlopen en een hele ervaring voor deze twee "oudjes" die nog nooit hadden gevlogen. Dapper hoor. Ondertussen verwachten wij volgende week nog bezoek van Nicole en William, zeer goede vliegvrienden en binnenkort huisbaas van onze "pied à terre" in Nederland en van Nico met wie ik ga proberen lokaal wat vluchtjes te maken.

Even adempauze tussen al het bezoek dus. Begrijp me niet verkeerd, het is allemaal enorm gezellig en we zouden het absoluut niet willen missen, maar van het gewone leven hier is nog niet zo veel gekomen. Ik denk dat met het wisselen van de seizoenen, het wel een stuk rustiger zal worden. Alhoewel ik zelf begin volgende maand 2 daagjes in Nederland ben en we gevieren in de Franse herfstvakantie een weekje naar het Noorden zullen afreizen.  Dus die rust laat nog even op zich wachten .....

Alleen ...

De afgelopen dagen waren mijn broer Maarten en zijn echtgenote Annemarie hier te gast en het was reuze gezellig. Ondanks een wat minder weertype en een dag harde en koude Mistral, hebben we nog veel van Aups en omgeving kunnen laten zien en heerlijk gegeten en gedronken. (Maarten wilde geloof ik nog wat afvallen, maar dat lijkt me niet zo goed gelukt dit weekend...) 

Nu is Daatje met ze mee terug gevlogen naar Nederland om op haar beurt haar ouders op te halen en die met de vlucht van maandagavond weer mee terug te nemen. We zijn enorm benieuwd hoe die het hier gaan vinden! We hopen maar op een beetje rustige vlucht, want ze hebben nog nooit gevlogen.

Ik ben dus helemaal alleen (snik), maar natuurlijk wel gezellig met de kids. Dus dat betekent spelleiding, huiswerk, wasstraat, kokkerellen, oppas, schoonmaak  enzovoort. Best gezellig inderdaad en behoorlijk intensief. Over de kids gesproken: we hebben vrijdag op school kennis gemaakt met een hele leuke juf gespecialiseerd in bijles aan niet-frans sprekende kindertjes. Voortaan gaan Luuk en Maartje op dinsdag-middag naar Salernes (een dorpje 10 km verderop), waar ze met 2 andere 'buitenlandertjes' bijles krijgen, voornamelijk gericht op het spreken. De zaken zijn hier ook qua school helemaal niet zo gek geregeld.

Maartje is bovendien inmiddels uitgenodigd voor haar eerste verjaardagspartijtje bij een meisje uit haar klas: Lou. Ze kwamen vrijdag-middag allemaal weer breed lachend uit school en dat deed mijn vaderhart natuurlijk weer wel erg goed!

Activités sportives

Het is natuurlijk niet alleen school wat de klok slaat, maar ook op sportief gebied kunnen Maartje en Luuk 'aan de bak'. Vandaag waren alle verenigingen van Aups aanwezig op het grote plein voor het stadhuis om zich te presenteren aan geïnteresseerden.

Zo gaat Luuk (natuurlijk) voetballen en zal hij aanstaande woensdag aantreden op zijn eerste training. Hij heeft best een goed shot, dus ze zullen vast blij met hem van. 

Maartje heeft gekozen voor moderne dans en is gezien haar lengte prompt ingedeeld in een groep van 9-, 10-, en 11-jarigen. Ook hier natuurlijk alleen maar Franse kinderen, dus dat wordt in het begin nog letterlijk met handen en voeten ...

Alle begin is moeilijk ...

Het moet gezegd: alle begin is moeilijk. Normaal tref je in mijn blogjes alleen wat luchtige en vrolijke alledaagse beslommeringen, maar nu moet het me toch echt van het hart: de kids kwamen vandaag, zowel aan het eind van de ochtend, als het einde van de middag niet vrolijk en zelfs met tranen uit het schooltje lopen.

Dat doet mijn vader-hart geen goed. Daatje en ik hebben het deze dagen over weinig anders, zeker nu Conny, die nog vaak als een zeer verstandig raadgever fungeerde, weer is vertrokken.

Luuk heeft volgens zijn juf vandaag vaak gehuild en wilde steeds naar de WC en Maartje kwam huilend naar buiten, omdat ze haar kettinkje was verloren. Ik stond op dat moment te praten met de respectievelijke juffen en de nieuwe directeur, die overigens wel goed nieuws hadden: ze hebben besproken hoe deze prachtige kinderen het Frans bij te brengen en gebeld met het regionale 'steunpunt'.

Wat blijkt? Voor kindjes die op de lagere school komen en die nog geen Frans spreken wordt centraal ondersteuning geregeld. Dat wisten ze op de school van Aups nog niet, omdat dit de eerste keer voor ze is. Een telefoontje van de directeur leverde heel wat op. Aanstaande vrijdag worden we op school verwacht om nader kennis te maken met de onderwijzers en de nieuwe 'ondersteuners', die speciaal voor dit doel in het leven zijn geroepen. Het programma van Maartje en Luuk zal worden aangepast en specifieke bijles wordt geregeld.

De wat vrolijker noot in dit blogje is dat ze (juffen en directeur) mij niet één keer de indruk hebben gegeven te zijn opgezadeld met dit probleem, maar dat de 2 juffen en de directeur samen naar de beste oplossing aan het zoeken zijn geslagen. De tweede vrolijke noot is dat de kindjes nu heerlijk 2 dagen vrij zijn en pas maandag weer naar school moeten. Wij zijn ondertussen maar zo lief mogelijk ...

Cours préparatoire ...

Schreef ik gisteren nog dat Luuk naar de Classe Primaire ging en Maartje naar de Classe Ensuite, krijgen ze een boekje mee, waarin staat hoe deze klassen echt heten: Le Cours Préparatoire (CP) en Le Cours Elémentaire, deuxième année (CE2).

Sta ik weer mooi voor kabouter op m'n eigen blog. Gelukkig hebben de kinderen het beter gedaan en zijn ze thuis gekomen met mooie verhalen over school en uiteraard huiswerk. Voor mama en papa, want er moeten heel wat formulieren worden ingevuld en boeken gekaft en voor Maartje die een pittige Franse tekst meekreeg. 

Haar juf gaf bovendien aan dat ze donderdag nog wat extra huiswerk zou krijgen om de taalachterstand snel in te kunnen gaan lopen. Met dit huiswerk doen Daatje en ik natuurlijk mee. Enerzijds om onze kleintjes te helpen en anderzijds om er zelf het nodige van op te steken. Dat kan geen kwaad, wat aan het begin van dit blogje al snel duidelijk werd.

Naar school ...

We hebben het net droog gehouden vanochtend. Eindelijk was het namelijk zover, na 9 weken heerlijke vakantie, begon vandaag de school voor Maartje en Luuk. Luuk naar de eerste klas, onze groep 3 en hier Classe Primaire, CP. Maartje zit in de CE2, Classe Ensuite 2, onze groep 5.

Scholen zijn hier wel wat anders dan we gewend zijn, zo gaan de ouders niet mee naar binnen, maar worden de kinderen bij het hek 'los-, en naar binnengelaten'. De school gaat daarna dan ook echt dicht en is voor niemand toegankelijk. Wel een heel veilig idee. Verder is het onderwijs voor ons gevoel wat ouderwets, maar zeker niet slecht. Veel rijtjes leren, al vroeg Engels als eerste vreemde taal en zelfs gedichten uit het hoofd, want de Franse taal en het culturele erfgoed worden hier op school erg belangrijk gevonden en al vanaf zeer jong in de klas 'aangeboden'.

En wat waren ze dapper onze kleintjes, zoals ze alleen door hek de school inliepen. Gelukkig zagen we ze even later door een hoog hek alweer rennend op het schoolplein, lachend met de kids van Machiel en Monique (die natuurlijk van hun moeder instructies hadden gekregen een oogje in het zeil te houden) en met Luuk z'n nieuwe belgische vriend, Andreas. 

Nu maar afwachten met welke verhalen ze om 11.30 uur naar buiten komen, we zijn benieuwd. Morgen de wekelijkse vrije dag en overmorgen voor het eerst overblijven met warme franse maaltijd tussen de middag. Wat een spannende tijden voor ze!

Ook voor ons best spannend overigens en emotioneel, misschien zijn wij wel wat minder dapper dan onze kanjers....

Laatste vrije dag ....

Vandaag is dan de laatste vrije dag, want morgen is "la rentrée" en begint de school weer. Conyy logeert nog steeds gezellig bij ons. Dat hebben we gevierd aan het meer en dit keer zijn we naar een dorpje aan de andere kant gereden met een mooi strand en veel hoge bomen, dus lekkere schaduw om in te zitten c.q. liggen.

Op een mooie plek in het dorp, met een fenomenaal uitzicht op het lac, hebben we daarna een heerlijke lunch genuttigd, die inmiddels weer thuis zometeen langzaam overgaat in een apéro, die op zijn beurt weer langzaam overgaat in het avondeten, zodat het maar heel goed is dat de school weer begint. Zo hebben we ons voorgnomen de komende periode iets minder van al deze heerlijkheden te gaan genieten, wellicht dat de kleren dan ook wat minder onverklaarbaar krimpen in de was...